Cosmographiae universalis Opisanie świata

Transformacja

2012-02-16T11:40:00.001-08:00

Zrozumienie świata jest o tyle niebezpodstawne o ile zdefiniujemy jego istotę. Jeśli sens życia nie jest określony nasze starania ku nakłonieniu innych w jakimś kierunku są bezsensowne. Może nam się zdawać, że mamy rację, ale to ułuda. Obecnie świat stoi na progu zmian, a właściwie zmienia się dynamiczniej, jak to zwykle bywa w czasie przeobrażeń u podstaw których legło zwątpienie w wartości swego rodzaju nihilizm.
Ekonomiści sytuują zmiany w obszarze finansów, ale w istocie to sprzężenie problemów i czynników. Wszystko jest sprzęgnięte w jeden system, w centrum którego jest człowiek, a nie system. Zawsze gdy system zabija indywidualne poczucie istnienia, samostanowienia, gdy człowiek ma wrażenie, że traci życie na rzecz systemu budzi się kontestacja i sprzeciw. Człowiek angażuje się w działania z poczucia sensu i przeświadczenia o tym, iż działanie jest stymulujące do realizowania własnego celu egzystencjalnego.
Nie możemy zdefiniować sensu wspólnego dla wszystkich, jedynie go negocjujemy, w negocjacjach rodzą się programy i plany realizacyjne wdrażane społecznie. Jeśli jednostki aktywne zaczynają promować jedynie słuszne prawdy, ogólnie obowiązujące reguły uzurpujące sobie prawo bycia sfinalizowaniem poszukiwań – wówczas musi nastąpić przemiana.

Pim van Lommel

2012-02-03T10:12:00.000-08:00

Pim van Lommel website

Near Death Experiences

2012-02-03T09:18:00.000-08:00

ACTA ...

2012-01-27T09:29:00.000-08:00

Na początek cytat z Wikipedii "Termin inquisitio zasadniczo odnosi się do wywodzącej się ze starożytnego Rzymu procedury sądowej służącej wykrywaniu przestępstw[128], charakteryzującej się skupieniem w rękach jednej osoby (inquisitor) wszystkich istotnych funkcji procesowych. Inquisitor (inkwizytor, inkwirent) był jednocześnie oskarżycielem, obrońcą i sędzią, który, działając z urzędu, miał dążyć do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego za pomocą racjonalnych środków dowodowych (zeznania świadków, dokumenty)" (Zob. charakterystyki postępowania inkwizycyjnego w T. Maciejewski, Historia ustroju i prawa sądowego Polski, Warszawa 2003, s. 190; K. Sójka-Zielińska, Historia prawa, Warszawa 2003, s. 206-212; S. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Wyd. 8, Warszawa 2005, s. 80; K. Krasowski, B. Lesiński, K. Sikorska-Dzięgielewska, J. Walachowicz, Powszechna historia państwa i prawa, Poznań 1993, s. 355-357)

a teraz o ACTA (nie jestem prawnikiem, ale chyba prawo jest nie tylko dla prawników...)

Bardzo ciekawa jest precyzja tekstu tego dokumentu (ACTA) np. ART 17 Wniosek posiadacza praw: "Każda Strona zapewnia, aby jej właściwe organy w rozsądnym terminie informowały wnioskodawcę, czy przyjęły wniosek. " ... dla jednego rozsądnie to dwa dni, a dla drugiego dwa lata...

Powiem szczerze, że dla mnie oburzające jest już to, że rząd podpisuje umowę handlową mając na celu chyba jedynie zgodę z USA, UE ? ... , bo jeśli ona (umowa nic nie zmienia to poco podpisy?)
Jestem za tym aby prawa autorskie były chronione (sam jestem twórcą), ale ACTA ma na celu jak jest napisane w dokumencie: Meeting U.S. Objectives: „Together, these provisions will help to defend American jobs in innovative and creative industries against intellectual property theft.”

Smutne jest, że zamiast udoskonalać metody transmisji, zabezpieczenia, kanały dystrybucji etc., usiłuje się tworzyć kolejne prawa, dyrektywy i "papierologie" w których gąszczu ludzie się gubią.

Był sobie Pan Józef Kazimierz Hoffmann (zmarł w 1957 roku więc spadkobiercy żyją zapewne)

Cytując za Wikipedia: „Wg informacji zawartych na promocyjnej stronie programu Innowacyjna Gospodarka przypisuje się mu m.in. wynalazienie: wycieraczek do szyb samochodowych, podwyższanego stołka do fortepianu, pneumatycznych amortyzatorów samochodowych, zegara elektrycznego, maszynki elektrycznej do gotowania, spinacza biurowego oraz szeregu rozwiązań konstrukcyjnych w fortepianach, balonach i samolotach.”

informacje o polskich wynalazkach Program Innowacyjna Gospodarka

Więc według ACTA ARTYKUŁ 25 Zajęcie, przepadek i zniszczenie

5.W odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 23 (Przestępstwa) ust. 1, 2, 3 i 4, w odniesieniu do których Strona przewiduje przepisy dotyczące postępowań karnych i sankcji, Strona ta może przewidzieć możliwość wydania przez swoje organy sądowe nakazu:

a) zajęcia majątku, którego wartość odpowiada wartości majątku pochodzącego z działalności, co do której podejrzewa się naruszenie prawa, lub uzyskanego pośrednio lub bezpośrednio w jej wyniku; oraz
b) przepadku majątku, którego wartość odpowiada wartości majątku pochodzącego z działalności naruszającej prawo lub uzyska

Więc powinno nastąpić zajęcie majątku to jest (wycieraczek samochodowych, spinaczy biurowych etc.) oraz (biurowców i fabryk firm samochodowych na świecie, oraz producentów stołków fortepianowych...)

no i rodzina Hoffmanów przebiłaby chyba wielu współczesnych miliarderów...

no i cóż z tego że niektórzy twierdzą, iż wycieraczki wynalazła Mary Anderson z Alabamy, ale jej patent wygasł … więc co – wycieraczki nielegalne ?

Mam podejrzenie że tak ... krajowa własność intelektualna została naruszona i ukradziona więc należy wszczynać śledztwa, zajmować majątki, wszystko co się da bo wystarczy „podejrzenie” …

MKiDN o ACTA

artykuł o Józefie Hofmanie i wycieraczkach

ACTA: Meeting US Objectives, Office of the US Trade Representative

EU o ACTA

Stopacta

Politykarchia, politykokracja.

2012-01-24T23:23:00.000-08:00

Politykokracja – tak nazwałbym ustrój w którym żyjemy w Polsce. Można wymyślić kilka innych poltykarchia, urzędokracja etc. Misja telewizji publicznej za którą żąda się abonamentu realizowana jest poprzez natrętne pokazywanie polityków na przykład – polityka przy kawie, polityka rano, w południe i wieczór. W przerywnikach pokazuje się nudne i koszmarne wypowiedzi uzasadniające podjęcie jakiejś decyzji z paragrafami etc., etc. Kogo to obchodzi? Urzędników i polityków. Reszta społeczeństwa pozostaje na uboczu.
Nie ma krytycyzmu w prezentowaniu osób i faktów, świat prezentowany jest coraz bardziej niczym gąszcz przepisów, stado paragrafów, ustaw, wszystko to okraszone prokuratorami, sądami i bolesną głupotą – koszmar.
Ludwig von Mises zajmował się dysfunkcjami państwa związanymi z rozrostem biurokracji. To jest fakt. Polecam zapozanie się z jego tekstami.
Polecam także stronę www.witoldkiezun.com serwis www prof. Witolda Kieżuna zajmującego się analizą administracji i jej działania pozwolę sobie zacytować ważny fragment:

„Badania porównawcze przeprowadzone w 1997 roku ( Morawski W. 2004) wskazują, że jedynie 22.6% Polaków uważa, iż w Polsce funkcjonuje zasada równego startu, podczas gdy w USA potwierdza jej istnienie 65.9% ankietowanych mieszkańców, a w Niemczech 54.5%. Podobnie zasada oceny według obiektywnych kryteriów wysiłku jest respektowana w Polsce jedynie w opinii 16.85% mieszkańców, w Niemczech 71.4%. Również niekorzystne są wyniki porównawcze dotyczące oceny według zdolności i inteligencji: w Polsce 27.65%, w Niemczech i USA 75%.

Z wyników tych badań możemy wnioskować, że degradacja etosu pracy upowszechniona w PRL poprzez priorytet partyjnego parytetu nie została przezwyciężona. Wiąże się to z proporcjonalnym partyjnym systemem ordynacji wyborczej i doborem kadr w sektorze publicznym, a często i w prywatnym według aktualnego klucza partyjnego, powiązaniami rodzinnymi, towarzyskimi i koleżeńskimi. ”

cytat z artykułu prof. W. Kieżuna, O sprawną administrację publiczną, Ius et Lex, Zeszyty Nr (III) 1/2005, Warszawa.: http://www.witoldkiezun.com/docs/iusetlex_012005.htm

Ubi materia ibi geometria

2011-12-19T00:38:00.000-08:00

Generalnie tezy z którymi się nie zgadzam: prymat ręki nad mózgiem, prymat rękodzieła nad grafiką komputerową na przykład wynikający z samego medium.

Nie zgadzam się z tymi tezami, nie uważam aby rzeczy graficzne, robione komputerowo musiały być „zimne”, albo były takie z założenia jeśli tak jest to kwestia albo decyzji albo nieumiejętności zrobienia czegoś innego, bardziej zaawansowanego i że się tak wyrażę elastycznego w formie, a czyż nie są matematycznie doskonałe i zimne prace Malewicza? Ludzie posługując się programami komputerowymi po prostu wstawiają kit posługując się formatkami zamiast rozumem i kreatywnością, ale to ich wina, a nie komputera.

Materialność świata, jego biologiczność w istocie są fizycznością i opierają się o fizykalne cechy materii, więc w istocie geometria i matematyka opisują świat w „istocie”, a nie mają cech mimetycznych, w „istocie” - „esencji” świat jest również zimny i falowy, reszta to kwestia preferowanej estetyki i punktu widzenia wynikającego z rodzimej kultury i kręgu cywilizacyjnego, nie uważam aby sztuka mimetyczna w odniesieniu do powierzchowności świata, bardziej lub mniej realistyczna lub abstrakcyjna była bliżej jakiejkolwiek prawdy o świecie.

Polecam prace

Georga Karla Pfahlera

Marca Rothko

Kazimierz Malewicz

Ubi materia ibi geometria … jak mówił Johannes Kepler.

Czas i przestrzeń

2011-12-15T09:17:00.000-08:00

Ciekawy serwis z różnymi artykułami naukowymi powstały z inicjatywy Uniwersytetu Warszawskiego:
www.czasiprzestrzen.wuw.pl

...

2011-12-03T09:19:00.000-08:00

Piękny przykład liryki irlandzkiej, Only Our Rivers Run Free,
Michael McConnel:

When apples still grow in November
And blossoms still bloom from each tree
When leaves are still green in December
It is then that our land shall be free
I wonder o'er hills and o'er valleys
And still through my sorrow I see
A land that has never known freedom
And only our rivers run free
We drink to the death of her manhood
Those men who would rather have died
than live in the cold chains of bondage
and bring back their rights were denied
but where are you now when we need you
what burns where the flame used to be
are you gone like the snows of last winter
and only our rivers run free
how sweet is life but were cryin'
how mellow the wine but were dry
how fragrant the rose but its dyin'
how gentle the breeze that sighs
what good is a youth when its ageing
what joy is in eyes that cant see
when there's sorrow and sunshine and flowers
and only our rivers run free

Bach ... Hafiz ...

2011-12-02T13:19:00.000-08:00

Trochę muzyki i wiersz Hafiza ... My Brilliant Image:

One day the sun admitted,

I am just a shadow.
I wish I could show you
The Infinite Incandescence (Tej)

That has cast my brilliant image!

I wish I could show you,
When you are lonely or in darkness,

The astonishing Light

Of your own Being!

Przy okazji polecam serwis z poezją http://www.poetseers.org

Victor Hugo: LA LEGENDE DES SIECLES

2011-11-30T00:56:00.000-08:00

EVIRADNUS.

THE KNIGHT ERRANT.

_("Qu'est-ce que Sigismond et Ladislas ont dit.")_

[Bk. XV. iii. 1.]

III.

IN THE FOREST.

The castle-towers of Corbus in decay
Were girt by weeds and growths that had their way.
Couch-grass and ivy, and wild eglantine
In subtle scaling warfare all combine.

...

IV.

THE CUSTOM OF LUSACE.

...

Corbus in double majesty appeared,
Castle on hill and town upon the plain;
And one who mounted on the tower could gain
A view beyond the pines and rocks, of spires
That pierce the shade the distant scene acquires;
A walled town is it, but 'tis not ally
Of the old citadel's proud majesty;
Unto itself belonging this remained.
Often a castle was thus self-sustained
And equalled towns; witness in Lombardy
Crama, and Plato too in Tuscany,
And in Apulia Barletta;--each one
Was powerful as a town, and dreaded none.
Corbus ranked thus; its precincts seemed to hold
The reflex of its mighty kings of old;
Their great events had witness in these walls,
Their marriages were here and funerals,
And mostly here it was that they were born;
And here crowned Barons ruled with pride and scorn;
Cradle of Scythian majesty this place.
Now each new master of this ancient race
A duty owed to ancestors which he
Was bound to carry on.

Stan rzeźby w mieście... Lublinie

2011-11-22T22:52:00.000-08:00

Piękne rzeźby w Lublinie są a wiele z nich było, bo już ich nie ma, jeśli ktoś chce przeczytać łagodny w klimacie artykuł w GW na temat rzeźb na jednym z osiedli lubelskich ilustrowany zdjęciami to proszę oto link ale tak różowo nie jest... rzeźby niszczeją i nie ma pomysłu na ich ochronę, a przecież są dobre przykłady w cywilizowanym świecie np. : http://publicartstrust.org/ napisałem kilka listów do decydentów na ten temat odzewu się nie spodziewam bo cóż są ważniejsze sprawy ... za kilka lat problem sam się rozwiąże - entropia.

w krzakach ...

ukryte za reklamami ...

destrukcja i dezintegracja ...

pozostaje ... współczesna forma malarstwa jaskiniowego ...

...

2011-11-20T12:22:00.000-08:00

hey are never alone that are accompanied with noble thoughts.
*
There is no man suddenly either excellently good or extremely evil.
*
I am no herald to inquire of men's pedigrees;
it sufficeth me if I know their virtues.
*
I seek no better warrant than my own conscience.

—Arcadia, Bk. 1. Sir Philip Sidney, Quotes

Więcej na luminarium.org ciekawy serwis o szesnastowiecznej poezji angielskiej w zasadzie to Anthology of English Literature, ale ja szukałem tam poezji.

...

2011-11-17T15:01:00.000-08:00

McTaggart says, "the distinctions of past, present, and future are essential to time and... if the distinctions are never true of reality, then no reality is in time."

Positions in time, as time appears to us prima facie, are distinguished in two ways. Each position is Earlier than some, and Later than some, of the other positions. And each position is either Past, Present, or Future. The distinctions of the former class are permanent, while those of the latter are not. If M is ever earlier than N, it is always earlier. But an event, which is now present, was future and will be past.

The Unreality of Time (1908)
by John McTaggart Ellis McTaggart

Gdy czas i przestrzeń przed nami się kurczą, to rozszerzają się za nami. W ten sposób idzie się naprzód w czasie i przestrzeni.

Antoni Kępiński

...

2011-11-17T09:39:00.000-08:00

Odnoszę wrażenie wielkiego klinczu. Kultura polska obecnie, cała sfera wartości (a raczej jej najbardziej widoczna część) skupiona jest wokół idei pro albo anty religijnych, jednoprofilowo egzystencjalnych. Ten stan rzeczy jest nawet trudny do zdefiniowania precyzyjnego, ale sądzę, że dyskurs prowadzony w mediach, publikacjach, środowiskach kreujących nasze status quo – jest totalnie miałki intelektualnie. Wiele interesujących wątków, zjawisk, myśli idei pomija się zupełnie. Zmuszając lud do myślenia „skanalizowanego”. To męczące oraz jałowe.

a tymczasem samo stawianie pytań jest twórcze ...

and resp. from physicist Sean Carroll

"Harris is doing exactly what Hume warned against, in a move that is at least as old as Plato: he’s noticing that most people are, as a matter of empirical fact, more concerned about the fate of primates than the fate of insects, and taking that as evidence that we ought to be more concerned about them; that it is morally correct to have those feelings."

Patricia Petibon

2011-11-15T13:17:00.000-08:00

Wspaniała śpiewaczka... bardzo ją cenię, polecam uwadze jej interpretację Mesjasza Haendla z orkiestrą dyrygowaną przez Williama Christie.

Henry Purcell

2011-11-15T11:49:00.000-08:00

3D space - blog o przestrzeni i IT

2011-11-13T02:39:00.000-08:00

Anonsuje nowe miejsce o nieco innym punkcie widzenia otóż rozpocząłem redagowanie nowego miejsca publikowania tekstów http://korbus.art.pl/korbus_blog/ link do bloga Pomysł zrodził się z ogromnej ilości informacji na temat 3D, designu, kreacji przestrzennej, które nie korespondują z profilem bloga Cosmographie universalis, a są częścią mojej praktyki zawodowej i twórczej. Zapraszam więc także tam.

Współczesny design

2011-10-26T08:35:00.000-07:00

Dziś parę słów o designie. Przeglądałem ostatnimi dniami sporo kolekcji grafiki użytkowej i nie tylko, jakie zostały opublikowane na portalach dla designerów. Nawiasem mówiąc owe portale to świetna rzecz, możliwość wymiany myśli, koncepcji. Konfrontawanie własnego punktu widzenia na daną dyscyplinę jaką się uprawia – pozwala na doprecyzowanie stylu i sytuowanie się w określonej przestrzeni zjawisk wizualnych.
Po pierwsze ludzie są naprawdę kreatywni, naprawdę to mi imponuje. Te publikowane portfolia, są niekiedy imponujące w swej kreatywności i nierzadko perfekcji formalnej – chylę czoła.
Po drugie widać jak bardzo programy graficzne, digitalizacja, specyficzna praktyka kreowania formy wpływa na nią samą. Podobnie jak w tekstach dostrzec można swego rodzaju skrótowość myślenia, ogólnikowość, internetyzację tak w sztuce, grafice, designie widać ją także. Media przekształcają świat, jego wizualną formę. Także strukturę komunikacyjną. Nie widzę w tym złych cech wręcz przeciwnie, widzę je często we własnej praktyce, dzięki temu mogę transformować to co robię i przekształcać w coś bardziej interesującego.
Po trzecie mam pytanie na ile ta nie wiem jak to nazwać demokratyzacja, globalizacja twórczości jest wynikiem pozytywnego rozwoju i profesjonalnych standardów, a na ile konformizmem stylistyki.
Naprawdę nie wiem. Z jednej strony upodobanie do pewnej prostoty stylu jest wspaniałe i czyte, klarowne że się tak wyrażę, z drugiej jest zamykaniem się na różne tendencje stylistyczne jej przeczące. Wiem, że w tym co mówię jest może zbyt wiele filozofii, ale kto wie może warto się nad tym zastanowić.
Tak czy owak często widzi się w tv pewne twarze, osoby, zdarzenia, rzeczy i są one w pewnym sensie stylowe, można powiedzieć są jakieś. Można je lubić lub nie ale po to są, są jakieś. Właśnie o to idzie aby to co robimy było jakieś, skonkretyzowane, syntetyczne – miało jakąś formę.

Polecam zainteresowanym tematem portale designerskie jak choćby www.behance.net

Info-practice

2011-10-17T10:24:00.000-07:00

Ostatnio przeczytałem tekst na temat przyszłości nagromadzoych w postaci cyfrowej danych. Co dzień pracuję tworząc mnogość danych z których większość nie przetrwa. Pytanie stawiane w czytanym prze ze mnie tekście brzmi co zrobić aby te dane zachować? Pytanie przeciwne brzmi jakie dane przechować i kto ma decydować o tym które są ważne? Odpowiedź po części zachacza o metafizykę, bowiem dla zwolenników inteligentnego projektu zachowane zostaną te dane, które mają być zachowane (zgodnie z wyższą logiką rzeczy) dla zwolenników przeciwnych teorii bytu zachowane zostaną te których autorzy zapewnią im byt (metafora „woli mocy”) dla innych będzie to zrządzenie przypadku lub jak ostatnio sądzę prawdopodobieństwa zdarzeń.
Rzecz w tym aby za wczasu myśleć o trwałości, a raczej nietrwałości danych cyfrowych i nietrwałości pamięci w ogóle. Inną rzeczą jest natłok i równouprawnienie sądów i zdarzeń. Wszystko się zatomizowało i zdecentralizowało, dla osób z dawnego „centralnego” systemu myślenia i wartościowania (co ułatwia życie oceniającemu, ale nie ocenianemu) istnieje chęć stwierdzania, że ktoś – osoba lub grupa – wie lepiej co powinno trwać a co nie. To tylko ułomna próba narzucenia porządku i usystematyzowania chaosu.
Fascynujące jest dla mnie to że ludzkość w tak intensywny sposób bada rzeczywistość. Pzestrzeń, czas, byt – wszelkie zagadnienia istnienia. Mam nadzieję że świat znajdzie sposób na nie tylko archiwizację danych ale bycie w nich, swobodne w nich buszowanie, swego rodzaju matrix, choć dla wielu zwolenników dysponowania danymi w sensie ich limitowania nie było by to w smak. Ja wierzę w naturalne ludzkie mechanizmy homeostazy także w zakresie dysponowania danymi, wiedzą. Ludzie docenią poprzez nadmiar danych – niedomiar tychże danych, kontemplację bytu i swego rodzaju dążenie do nirwany, bycia sam na sam z bytm – po prostu.
W sferze produkcji IT jak i każdej cyfrowej działalności musimy liczyć się ze stratą, ale i szczególnego znacznia nabiera slowo selekcja. Wiedza leżąca u podstaw tejże selekcji, wszechstronne doświadczenie, kompetencja. Jednocześnie konieczna jest otwartość na koncepcje, modyfikacje, elastyczność, zmienność. Wszystko to powoduje naprężenia w wielu dziedzinach życia i działalności. Zmienność samych technologii powoduje szczególne znaczenie potencjału człowieka niż samej wiedzy. Wiedzę można nabyć przy odpowiedniej motywacji i potencjale i trzeba ją nabywać stale więc bardziej liczy się potencjał niż wskaźnik wiedzy w danym momencie. Nie mniej jednak do zdobywania wiedzy potrzeba pewnego poziomu wiedzy, a szczególnie mechaniki dysponwania informacją, transformowania jej zgonie z regułami dyskursu w danej dyscyplinie. Owszem istnieje ryzyko, iż taka elektroniczna cywilizacja może przestać istnieć wraz z jakąś poważną dysfunkcją systemu, to jest do pomyślenia, nie będę w to wnikał, osobiście wierzę, że więcej nas przetrwa w cyfrowym świecie niż biologicznym. Czy to tylko będzie jeszcze ludzki świat?
W kontekście tegoż rozważnia warto polecić książkę Josepa Weizenbauma Computer Power and Human Reason: From Judgment To Calculation (San Francisco: W. H. Freeman, 1976; ISBN 0-7167-0463-3) świetna rzecz, warto zapamiętać nazwisko autora, (mówię to trochę do siebie bo wiele mi ucieka – dla mnie jest bardzo ważną osobą) ; polecam także stronę z opublikowanym tekstem wywiadu z profesorem The Tech Online Edition.

Przemiana

2011-10-04T10:42:00.001-07:00

Obserwuję ten świat, szczególnie teraz w okresie wyborów i tego całego zamętu. Świat się zmienia ciągle, wielu naukowców dochodzi do wniosku, że obecny kryzys jest czymś więcej niż tylko kolapsem ekonomicznym. Polecam wywiad z prof. G Kołodko publikowany na bankier.pl padło tam stwierdzenie, teza o czterowarstwowej strukturze tegoż kryzysu jedną z warstw jest kryzys wartości. Niby banalne stwierdzenie, choć wymagające doprecyzowania bowiem wartości jako takie są w swej istocie trwałe, tylko reformowanie mechanizmów decyzyjnych, kontrolnych czy w ogóle jakichkolwiek przy takiej sytuacji swego rodzaju klinczu jest trudne. W zasadzie nie wiadomo zgodnie z jakim modelem rzeczywistości będziemy mieli do czynienia w przyszłości – po kryzysie. Bardzo zaintrygował mnie tekst również zamieszczony w bankier.pl autorstwa Tomasza Jaroszka zatytułowany: To nie kryzys Grecji tylko całego systemu, a w tymże tekście cytat z Josepha Vogla: “Ktoś, kto nie ma produktu i nie zamierza go mieć, ani nie będzie go miał, sprzedaje ten produkt komuś, kto nie zamierza go kupić i nie zamierza go mieć. I rzeczywiście go nie dostanie.” Niektóre myśli są w swej prostocie bardzo celne i trafnie określające rzeczywistość. Problem tkwi także w polityce, jej sposobie funkcjonowania, w medialności świata i modelu społeczno-gospodarczym ale pominąwszy to czy ktokolwiek by się nad tym zastanawiał jeśli kraje zadłużone zachodniej Europy po prostu nie żyły przez lata ponad stan albo przynajmniej bez należytej kontroli? Problem jest w odpowiedzialności za podejmowane decyzje której nie ma. Polecam bardzo interesujący artykuł Charlesa Eisensteina, Money and the crisis of civilisation opublikowany w http://www.realitysandwich.com/money_and_crisis_civilization Nie silę się teraz na szukanie diagnoz czy jakichkolwiek środków zaradczych. Osobiście uważam że rozwiązanie tej sytuacji leży w (może to zabrzmi dziwnie) w prawdopodobieństwie wystąpienia zdarzeń. Matematyka rządzi wszystkim, prawdopodobieństwo to miara probabilistyczna „Prawdopodobieństwem zajścia zdarzenia A nazywamy iloraz liczby zdarzeń sprzyjających zdarzeniu A do liczby wszystkich możliwych przypadków, zakładając, że wszystkie przypadki wzajemnie się wykluczają i są jednakowo możliwe.”
Jednocześnie przeraża mnie dążenie polityków (niektórych) do ideologizowania rzeczywistości i dysponowania ludzkim istnieniem jako remedium na przesilenie. Przesycenie świata ideologiami nie porządkuje go ani nie ulecza, postęp nie odnosi się do sfery moralności. Być może brzmi to nihilistycznie ale cóż... to raczej wyraz zwątpienia w rozum tego świata.

Ballet de la nuit

2011-08-14T16:39:00.000-07:00

Do czego służy poezja? Pytanie to już samo w sobie dla wielu bluźniercze bo po cóż pytać, ale mimo to warto odpowiadać. Poezja czasami może lepiej objaśnić pewne zjawiska tego świata niż uczone komentarze.

Śmierć nędzarzy
Baudelaire Charles

To właśnie Śmierć, o żalu, ludziom żyć pozwala,
To cel każdego życia, jedyna podpora,
Co jak eliksir dźwiga nas wzwyż i upaja
I daje nam odwagę kroczyć do wieczora.

Skroś burzę i wichurę, i boleść, i nędzę
To błysk jasny nadziei w naszej czarnej doli,
To jest słynna gospoda zapisana w księdze,
Gdzie każdy może spocząć, jeść i pić do woli.

To Anioł, który trzyma w swych dłoniach magicznych
Nasz sen i dar jedyny marzeń ekstatycznych,
Który mości nędzarzom aksamitne łoża;

To jest mistyczny spichlerz, odpust ostateczny,
To jest sakwa biedaka, jego schron odwieczny,
Brama otwarta w niebios błękitne przestworza.

Penderecki

2011-08-08T13:13:00.000-07:00

PBI

2011-07-15T12:40:00.000-07:00

Coś fajnego do czytania - kolekcja PBI Polskiej Biblioteki Internetowej - spora kolekcja tekstów na dzień 15 lipca około 32 tysiące.
W końcu ciekawa idea - polecam.

Carmina Burana

2011-07-15T12:14:00.000-07:00

Fragment Carmina Burana oraz link do oryginalnego tekstu tekstu

Nacjonalizm made in Europe

2011-07-06T08:10:00.000-07:00

Dziś kilka słów o nacjonalizmie. Sprowokowały mnie wystąpienia w Brukseli najpierw premiera Polski (oceniam pozytywnie), a następnie rodzimych posłów i w szczególności eurosceptyków. Członek obcego narodu łaje premiera Polski po atakach polskich posłów... Jakby na to nie patrzeć to denerwujące. Eurosceptycy z Polski i Wielkiej Brytanii biorący kupę forsy za zasiadanie w parlamencie tak znienawidzonej przez nich instytucji. Ci z Polski jeszcze niedawno „katowali” ludzi wystąpieniami w telewizji nawołującymi do niegłosowania za przystąpieniem do UE. Z drugiej strony wystąpienia posłów Holandii i Wielkiej Brytanii wyraźnie antyunijne i antypolskie momentami. W zasadzie poco w UE jest Wielka Brytania, skoro od lat wielu z jej obywateli jest tak „eurosceptycznych”? Wielka Brytania z wielkimi monarchistycznymi tradycjami z jednej strony zawieszona jak motyl na szpilce za szkłem żyje w jakimś innym świecie, nie zdając sobie sprawy z tego, że brytyjskie tradycje kolonialne to już przeszłość czego dobitnym dowodem było oddanie Chinom Hongkongu i ostatnie kanadyjskie protesty antyrojalistów. Którego towarem eksportowym jest spetryfikowana rodzina królewska zresztą też niebrytyjskiego pochodzenia. Nazwisko Windsor dynastia pozyskała za panowania Jerzego V podczas pierwszej wojny światowej, bo ich własne, prawdziwe źle się kojarzyło w Anglii – von Sachsen Coburg Gotha. Wielka Brytania (z całym szacunkiem dla kraju) którego kolejnym towarem eksportowym jest para młoda podróżująca po świecie i Pippa...
Nie jestem wielkim polonofilem, ale nacjonalizm mnie denerwuje. Nie jestem ksenofobem, lubię Anglików i Niemców i inne nacje, ale robienie z narodu i nacji, państwa totemu i bożka to kolejna odsłona faszyzmu.
Tego pokroju ludzie jak nacjonaliści brytyjscy i z innych krajów „mieszali” w Europie od wieków i korzystali z tego. Teraz wystąpienia tego typu posłów to głupota. Jakim ślepym trzeba być, żeby nie widzieć swoich własnych problemów – to Pakistańczycy i Hindusi stanowią znaczną część Wielkiej Brytanii. Hindusi, których Anglicy ciemiężyli od wieków, sprawiedliwość dosięgła i Wielką Brytanię może za masakrę w Amritsar 13 kwietnia 1919 roku – „szczytowe osiągnięcie” brytyjskiej demokracji i kultury - kiedy to armia pod dowództwem generała Reginalda Dyera zabiła 379 osób raniąc tysiące - nieuzbrojonych demonstrantów i przechodniów.
Dyer przesłuchiwany później powiedział, że kazał strzelać, dopóty dopóki wystarczy amunicji przekonany o tegoż działania „moralnym efekcie”.
Wystąpienia Polskich posłów albo ich brak reakcji na wystąpienia Anglika i Holendra w stylu niech imigranci Polscy wracają do Polski etc. - to jest skandal.
To już nie jest polityka to obrzydliwość. To skłania do tego, aby mieszkańcy naszego kraju wyzbyli się całkowicie zarówno ksenofobii, jak i kompleksów, a przede wszystkim, aby nie popierać w kraju ludzi, którzy na arenie międzynarodowej siadają w tej samej ławie co nacjonaliści.

Witchcraft collection

2011-07-03T11:03:00.000-07:00

Odnalezione w sieci... Udało mi się coś ciekawego znaleźć, otóż jest to The Cornell University Witchcraft Collection bardzo ciekawa kolekcja tekstów dotyczących czarów i magii zgromadzona przez Cornell University i dostępna on-line. Oto link Co ciekawe w krajowym internecie nie ma tego typu kolekcji, nie mam na myśli czarów ale stare teksty, manuskrypty, kolekcje archiwalne czy kolekcje literatury typu projekt Guttenberg.

Artyleria

2011-07-02T07:39:00.000-07:00

Dla zaciekawionych historią mam ciekawy link. Świetne miejsce do zgłębiania tajników artylerii. Artillery through the ages

Misterium brudu i zagubienia

2011-06-27T18:29:00.000-07:00

Są momenty nie do opisania. Są też chwile, które nie opisywane na bieżąco tracą swój koloryt. Mam poczucie tego, że to, co piszę jest wtórne wobec tego, co dziś zaobserwowałem, byłbym wrażenia zanotował na bieżąco, ale nie miałem kartki i czegoś do pisania, tak bywa.
Zacznę może od tego, że rzecz będzie o Warszawie, może o jej fragmencie a może po części o całej Polsce. Ten tekst miał się nazywać z angielska „under construction”, ten termin kojarzy mi się jednoznacznie z animowanym gifem przedstawiającym robotnika kującego młotem pneumatycznym asfalt, jakiego swego czasu można było zobaczyć na wielu tandetnych stronach internetowych, szpecących prowizorką i bałaganem.
Warszawa, a szczególnie jej jeden fragment – Dworzec Centralny jest czymś więcej niż budowlą, jest emanacją czegoś, co charakteryzuje Warszawę i cały ten kraj. Wizytę zacząłem od wyboru taksówki na Okęcie i tu „kwiatek” po jednej stronie tej samej ulicy taksówkarz chciał za kurs na lotnisko 62 złote po drugiej 32 złote... typowo warszawskie podejście do sprawy, ale mniejsza o to. Taksówkarz, miły pan o warszawskim akcencie, zaczął od opowieści na wesoło, na różne tematy, gdy powiedziałem, że Warszawy nie lubię, nie lubię społeczności warszawskiej, tych tanich biznesików, i wielkich pozerów, tego całego oszukańczego blichtru on także stwierdził, że i owszem tak jest, że mam rację, a on jako stary mieszkaniec tegoż miasta wyniósł się z nie go, bo nie mógł już wytrzymać, jak sam stwierdził: „nie dało się żyć...” Potem zaczął opowiadać jak to na lotnisku drogo, że kawa jest po 18 złotych (była po 8 – sam piłem), że stara część lotniska jest wyburzona (stoi w najlepsze sam widziałem) i tym podobne bzdury. To minęło, wracałem z lotniska po osiemnastej, dotarłem do Dworca Centralnego znużony, ale zdeterminowany, aby szybko kupić bilet do domu. Najpierw budynek w permanentnym remoncie bez możliwości swobodnego dostania się do środka na poziomie gruntu. Wniknąłem w znane mi kręte korytarze, najpierw od strony Mariotta dotarłem do blaszanej barykady kończącej jeden z tuneli, dalej dążyłem po powierzchni, schodami do góry, po brudzie granitu, obok brudu betonowych ścian, na których nawarstwił się „syf” od czasów Gierka. Dalej naokoło czegoś, co można nazwać wypiętrzeniem, na którym zbite w kupę stały czerwone skuterki, przeszedłem na drugą stronę, przez dwie uliczki dla taksówek siłując się niemal z pojazdami. Dotarłem do frontonu dworca, tu „stop”- wejście niedostępne, remont - blacha, blaszana zapora w drzwiach. Dookoła syf i wspomniany bród, tylko pazerne oczka kierowców łypią na potencjalnych klientów, a między tym wszystkim drzwi do czegoś w rodzaju bodajże saloniku – Sfera VIP... jakże oszukańcze to coś. Zmierzam dalej w dół po schodach do podziemi, tunelem właśnie odnawianym ku głównemu poprzecznie usytuowanemu przejściu ku hali głównej. Na początku było dosyć jasno, na ścianach widziałem ślady stale toczonej walki z brudem, fragmenty nowych marmurów, ale walka wydawała się nie do wygrania. Osiągnąłem w końcu poprzeczny korytarz no i... znalazłem się w miejscu niczym teatr. W półmroku chodzili ludzie, wokół znów „syf” i brud ścian,granitowych posadzek, wśród tego sklepiki, budki z jedzeniem, Subway, hot-dogi, facet ze skrzypcami, śliczna panienka w podkasanej sukieneczce, stary dziadek, obcokrajowiec w garniturze i drucianych okularach. Kilka zagubionych osób szuka czegoś, kilka osób udających zagubienie szuka pieniędzy, pytając się ciągle czy nie mógłbym im kupić biletu, bo nie mają kasy. Jedna udawała nawet brytyjski akcent... Wszystko rozgrywa się w teatralnej scenerii półmroku w budynku pociętym zasiekami absurdalnie poustawianych blaszanych płotów, za którymi w oddali zalegał mrok korytarzy.
Pośrodku tego wszystkiego siedział na wózku inwalidzkim siwy facet w białej koszuli w paski, niechlujnie zawiązanej w supeł na górze wydętego gołego brzucha, wyciągnął przed siebie dwie nogi ze stopami w ciapach owiniętych w ceratę oparte na czymś w rodzaju podpórek, i leżał w tej pozycji niczym król podziemia – alegoria tego stanu, jaki wokół niego.
Po iluś latach życia człowiek się nie dziwi niczemu, i ja się nie dziwię, po prostu obserwuję tę teatralną rzeczywistość, absurdalny mix syfu, brudu, tandety, niechlujstwa i bogactwa. Czegoś takiego nie zobaczy się nigdzie indziej. To nie slums, to coś więcej, to metafora. Slums jest jednorodny w charakterze, stylu, a tu mamy śmietnik, w którym czasami nurzają się ludzie, którym dane jest tam przez krótszą lub dłuższą chwilę być.
No i ci ludzie zanurzeni w tej atmosferze, konduktorzy – całkiem mili, ogoleni na łyso z więziennymi sznytami i tatuażami na przedramionach, spisująca kogoś policja, studenci, zobojętniali na wszystko i wszystkich biznesmeni, kobiety jadące z tobołami Bóg wie gdzie. Wszystko wśród rusztowań, hałasu i „muzyki” młota pneumatycznego. Dwóch Anglików nie rozumiejących nic a nic po polsku usiłowało kupić bilet w kasie od pani o wyrazie twarzy kawała betonu. Nie zmieniała trybu swojej pracy, ktokolwiek by przed nią stanął, oni pytali, ona patrzyła, nie rozumiała, oni się uśmiechnęli, nie kupili i odeszli – pani wstała, okienko zamknęła i poszła sobie, nie mówiąc nic nikomu i nie robiąc sobie nic z ludzi ustawionych „długim wężem” w kolejce. Wcześniej wizyta w informacji, samotny pan siedzący wśród pustki pomieszczenia i niezliczonych kolorowych folderów, gdy go spytałem: gdzie można się czegoś dowiedzieć o interesujące mnie połączenia wskazał mi pomieszczenie – Biuro Obsługi Klienta, ale jednocześnie uśmiechnął się i stwierdził, że nie ma sensu tam iść, „bo dużo ludzi”. Poszedłem mimo to, z dziwnego automatu wyciągnąłem kolejny papierowy numerek, widniały na nim trzy cyfry najpierw biała szóstka później czarna dwójka i znów czarna szóstka. Pomyślałem 626 - numer... albo 26... na wyświetlaczach elektronicznych były numery 96, 97, reszta była nieczynna... pomyślałem, że trochę sobie poczekam do tego numeru 626, nawet do 26 to trzydzieści albo sześćset numerów... Tak czy owak, nie zdążyłbym, gdy klient obsługiwany jest 10 minut... zrezygnowałem.
Myślę sobie, że Warszawa nie jest taka przez socjalizm ona stale staje się taka. Jeżdżę tam od dzieciństwa, mieszkałem tam, pracowałem. Takiego czegoś nie zobaczy się chyba nigdzie, to nie fawele, to nie slums, to misterium biedy, rozpaczy i zachłanności. Tragizm dążenia, dźwigania się z jakiejś nędzy i popadania w nią. Od lat nic się tam nie zmienia. Przybywa nowych wieżowców, które wkomponowują się w tego „Behemota” w tę hybrydę, w to coś, czym Warszawa jest.

Technologia

2011-06-26T22:46:00.000-07:00

Informacja dla zainteresowanych otóż jako że jestem także administratorem systemów Linux/UNIX oraz admiratorem technologii cyfrowych stale rozwijającym się w tym zakresie postanowiłem moje doświadczenia i wiedzę dzialić z innymi poprzez bloga o charakterze technologicznym. Oto link technoblog To wszystko dla klarowniejszego oddzielenia treści choć czasami nie potrafię skategoryzować pewnych problemów czego dowodem artykuł o książce prof. Josepha Weizenbauma Computer power and human reason, nie wiem gdzie go umieścić, ale taki już ten nasz świat jest.

Nyx - sny i wizje

2011-06-13T03:33:00.000-07:00

Kruk - Edgar Allan Poe

Raz w północnej, głuchej dobie, gdym znużony siedział sobie
Nad księgami dawnej wiedzy którą wieków pokrył kurz -
Gdym się drzemiąc chylił na nie, usłyszałem niespodzianie
Lekkie, ciche kołatanie, jakby u drzwi moich tuż.
"To gość jakiś - wyszeptałem. - Puka snadź przy drzwiach mych tuż;
Nic innego chyba już."
...
Otworzyłem okno zatem... Szumiąc skrzydły, z majestatem,
Wleciał ciężko kruk wspaniały, jakby czarny piekieł stróż.
Nie pozdrowił mnie ukłonem, okiem powiódł w krąg zamglonem
I siadł z pańskim jakimś tonem pośród dwóch kamiennych kruż.
Na pallady biuście przy drzwiach, pośród dwóch kamiennych kruż.
Usiadł tam - nic więcej już.

Fotografia i multimedia

2011-06-12T22:51:00.000-07:00

Na mojej stronie internetowej zamieściłem szkic wykładu na temat metodyki i metodologii fotografii i multimediów wygłoszonego w Kolegium Sztuk Pięknych UMCS w Kazimierzu Dolnym. Jeśli to kogoś zainteresuje zapraszam do czytania - tekst w formacie pdf.

Lęk i czas

2011-06-11T12:35:00.000-07:00

Człowiek ciągle jest w drodze ku czemuś. Dąży gdzieś i po coś. Niestałość, proces, jest trwałym stanem naszego życia. Szczęście jest ułudą posiadania czegoś do czego dążyliśmy minutę wcześniej. Podobnie systemy społeczne i świat dążą ku jakiejś nowej formie istnienia. Dziś o literaturze słów kilka. Obecnie wiele jest słów wypowiedzianych i myśli bezkształtnych ujętych w formę tekstów, ja polecam wspaniałą książkę „Lęk” profesora Antoniego Kępińskiego, psychiatry i wspaniałego, mądrego człowieka. Ciekawe jak wiele sytuacji, sporów, konfliktów można by wyjaśnić gdyby ktoś sięgał po jego mądre teksty. Oto fragment poświęcony czasowi : „Czas przyszły jest zawsze czasem nieznanym; nie wiemy, co może nas spotkać, dlatego w zetknięciu z przyszłością zawsze doszukać się można komponentu lękowego. Nieokreślony niepokój jest więc lękiem nieznanego. Uświadamia on nam fakt, że aby żyć, musimy wciąż dążyć ku nieznanej przyszłości i przekształcać ją w znaną przeszłość. Ta zmiana nieznanego w znane, przyszłości w przeszłość, wymaga wysiłku i odwagi. Nie zawsze człowiekowi jej staje, czasem jest za słaby, a czasem sytuacja zbyt trudna. Wówczas boi się przyszłości, chce cofnąć się w przeszłość (typowa dla nerwic regresja do wcześniejszych faz rozwojowych) lub przynajmniej zatrzymać się w czasie obecnym, a to jest niemożliwe, gdyż życie polega na ekspansji w przyszłość, nie daje się zatrzymać nawet na moment. Problem nieokreślonego niepokoju jest więc też problemem ewolucji, ustawicznym zdobywaniem przyszłości, sięganiem po to, co jeszcze nieznane i niepewne.
Jak powiedział kiedyś profesor Roman Ingarden, czas może być konstruktorem, ale może być też destruktorem. Gdy mamy odwagę wniknąć w ciemność przyszłości i rozjaśnić ją własnym planem działania, wówczas czas jest konstruktywny, modelujemy przyszłość, jesteśmy jej twórcami, czas taki nas cieszy, a nie przeraża, nie jest naszym wrogiem, ale przyjacielem. Natomiast gdy stajemy bezradni wobec mroku nieznanego, gdy czas przyszły nas przeraża, gdy chcemy przed nim uciec, gdy z jego ciemności wyłaniają się potwory śmierci i katastrofy, wówczas jest on czasem wrogim, czasem destrukcyjnym, który nas bezlitośnie pożera i niszczy.” („Lęk” A.Kępiński, s. 6)
Oto link do ciekawego artykułu o profesorze Kępińskim zatytułowanego „Mistrz Antoni Kępiński”.

B.B.King...

2011-05-24T14:38:00.000-07:00

Horszowski i partita Bacha, Keats

2011-05-16T12:30:00.000-07:00

Uwielbiam ten utwór i to wykonanie.

i jeszcze fragment poezji:

John Keats

A THING of beauty is a joy for ever:
Its loveliness increases; it will never
Pass into nothingness; but still will keep
A bower quiet for us, and a sleep
Full of sweet dreams, and health, and quiet breathing.
Therefore, on every morrow, are we wreathing
A flowery band to bind us to the earth,
Spite of despondence, of the inhuman dearth
Of noble natures, of the gloomy days,
Of all the unhealthy and o’er-darkened ways
Made for our searching: yes, in spite of all,
Some shape of beauty moves away the pall
From our dark spirits. Such the sun, the moon,
Trees old and young, sprouting a shady boon
For simple sheep; and such are daffodils
With the green world they live in; and clear rills
That for themselves a cooling covert make
’Gainst the hot season; the mid forest brake,
Rich with a sprinkling of fair musk-rose blooms:
And such too is the grandeur of the dooms
We have imagined for the mighty dead;
All lovely tales that we have heard or read:
An endless fountain of immortal drink,
Pouring unto us from the heaven’s brink.

Take five

2011-05-15T00:34:00.000-07:00

Odrobina muzyki niczym krople deszczu wiszące na krawędzi mojego balkonu, skryta dynamika, pryzmat, przez który możemy zobaczyć świat.

Dave Brubeck – żywa legenda więcej o nim na www.davebrubeck.com

Sny i wizje

2011-05-07T12:50:00.000-07:00

Anatole France pisał: „Aby osiągnąć wspaniałe rzeczy musimy marzyć tak dobrze, jak działać”
To bardzo ważne, bo jaki kompas w życiu ma człowiek? Tylko swoje marzenia i wizje przyszłości.

Kazimierz Przerwa – Tetmajer,

Do snu

Nie mam dosyć odwagi, aby przed złem życia
w śmierci szukać zbawienia
i wiecznego ukrycia,
ani wiem, czy śmierć kresem ludzkiego istnienia
jest wieczystym?... Ani wiem, czy zło w tej zaziemnej
bezwiednie przeczuwanej przestrzeni tajemnej
nie władnie? Lecz strudzony walką bezowocną
z siłą losu przemocną,
ciebie wołam, śnie cichy... O! gdybyś przez wieki
nie schodził z mej powieki...
Śnie! Ileż razy westchnę do ciebie, gdy jasna
okrutna prawda mózg mój i serce rozdziera...
Jeszcze godzina jedna, dwie - - a potem zasnę
i cichość mnie śmiertelna
kołysze na swym łonie... Duch we mnie umiera,
i jestem, jak trup żywy, bez czucia, bez myśli,
więc złemu niedostępny... Ty mi słodycz zeszłej,
śnie - - chcę choć wizji szczęścia. O! gdybyś przez wieki
nie schodził z mej powieki...
A choćbym dziś zasnąwszy, zamiast spodziewanej
ulgi, miał śpiący stać się łupem widm cierpienia
lub choćby się jątrzyły w nocy owe rany,
zdobyte w walce dziennej,
których ja zapomnienia
szukam w martwości sennej:
jeszcze do cię zawołam, śnie, obyś przez wieki
nie schodził z mej powieki...

Sens życia - J.M. Bocheński

2011-05-03T01:36:00.000-07:00

Poczucia sensu życia czasami nam brakuje. Różni ludzie w różnym stopniu starają się zagospodarować nasze istnienie. Pochłaniają nasz czas na sobie potrzebne akcje i jeszcze udowadniają, że to nam potrzebne i dla nas ważne. Wyjątkowo cenna książeczka na ten temat to Sens życia, J. M. Bocheńskiego OP, dominikanina, logika, wybitnego człowieka, który potrafił pisać teksty i wypowiadać się bez zbytniego moralizowania a w duchu prawdy. W sumie powstawały teksty, które mają wartość, może to banalnie brzmi, ale chodzi mi o to, że z tych słów przenika jakiś pierwiastek porządkującej nasze życie prawdy. Nie myślę tu jedynie o prawdzie w ujęciu religijnym, ale o jakimś rozsądnym namyśle nad naszym życiem po prostu. Sens życia jest sprawą prywatną, subiektywnym poczuciem sensu. Cel dążeń nadaje naszemu życiu sens. Życie składające się z chwil powinno być przeżyte, aby z tych chwil korzystać ale: „Skoro używanie chwili jest jednym z dwóch sposobów nadania życiu sensu, wolno na marginesie naszego zdania sformułować jeszcze inną regułę moralną: Umiej żyć w chwili obecnej i używać jej! To przykazanie łatwiej napisać niż wprowadzić w życie. Żyjemy w okresie aktywizmu, pod obstrzałem propagandy, która stara się w nas wmówić, że dobre, wielkie, piękne jest tylko działanie, że człowiek powinien bez przestanku ku czemuś dążyć, pędzić naprzód bez chwili odpoczynku, żyć w ruchu i dążeniu, że nie-działanie jest czymś złym, marnym, “antyspołecznym", pogardy godnym. W takim położeniu nie łatwo jest zrozumieć wartość, znaczenie używania chwili, życia w teraźniejszości a tym bardziej nauczyć się z tej chwili korzystać. Inaczej mówiąc, człowiek dzisiejszy musi się wychować przez świadomy wysiłek do postawy kontemplacyjnej. Ona sama nie przyjdzie. Jeśli się dam ponosić fali publicznej opinii, zostanę do śmierci niewolnikiem aktywizmu, pędzonym od jednego celu do innego, bez przerwy, bez wytchnienia.Skąd się ten aktywizm bierze? Ma zapewnię wiele korzeni. Jednym z nich jest niewątpliwie kolektywizm, mniemanie, zgodnie z którym mamy żyć tylko i wyłącznie dla Społeczeństwa (przez bardzo wielkie “S"), tego bałwana współczesnego. Mamy więc pracować, działać, rzucać się aby osiągnąć dla tegoż Społeczeństwa jak największe wyniki.” (J. M. Bocheński, Sens życia i inne eseje, 1993, s.13)
Nie jest moim celem recenzowanie Bocheńskiego, ale zachęta do zapoznania się z tekstem, który naprawdę wart jest czytania. Jest tam bardzo wiele ważkich słów o narodzie, polskim katolicyzmie i wielu innych sprawach jak najbardziej na czasie np.: „statyczną religijność polskiego katolika składa się cały szereg wytworów owej mitotwórczej funkcji gatunku homo sapiens, nie znajdujących absolutnie żadnego uzasadnienia ze stanowiska katolickiego. Lud polski nietylko ma etykę w wysokim stopniu różną od etyki, głoszonej przez Kościół (jako przykład może posłużyć moralna ocena z jednej strony - koniokradów, niesłychanie surowa, a z drugiej - cudzołożników, z “panów"; byle dali odszkodowanie - niesłychanie łagodna). Ma on pozatem cały szereg wierzeń, do których jest fanatycznie wprost przywiązany. Będą to np. “odpusty", pielgrzymki do miejsc “świętych", odbywane z wielkim nakładem wysiłków i stratą czasu, podczas gdy Kościół daje taki sam właśnie odpust codziennie w każdym kościele. Będzie to przywiązanie do obrzędu błogosławieństwa przez nowego księdza, choć ze stanowiska katolickiego dużo lepszą rzeczą jest przeżegnać' się wodą święconą. Będzie to wreszcie cały szereg już wprost zabobonnych praktyk, niesłychanie, zwłaszcza w b. zaborze rosyjskim, rozpowszechnionych. To wszystko idzie w parze z daleko idącem ignorowaniem podstawowych prawd etycznych i dogmatycznych nauki katolickiej. Nawiasem mówiąc: wszystkie te obrzędy, o których wspomniałem, mogą mieć psychologiczne (a więc i dynamiczne) uzasadnienie i dlatego są tolerowane przez Kościół. Jednak ze stanowiska polskiego wiernego niema o niczem podobnem mowy: są to poprostu praktyki “statycznej" religji, bezmyślnie pod presją tradycji społecznej przyjęte.” (tamże, s. 27)

Tekst Sens życia J. M. Bocheńskiego można znaleźć w Portalu studenstów IF UW testy źródłowe

Wilhelm Reich - odkrywca orgonu i bionów.

2011-05-02T10:32:00.000-07:00

Stawianie pytań i dawanie odpowiedzi to opozycja. Czasem dawanie odpowiedzi, formułowanie ich jest bezcelowe, ponieważ odpowiedzi już dawno wybrzmiały. To trochę brzmi jak filozofia ZEN, ale nie chodziło mi o taki efekt. Każdy tekst jest o tyle istotny, o ile skutecznie opisuje świat. Opis jest subiektywny. Tylko subiektywizm opisu mówi, potwierdza prawdziwość spostrzeżeń, lecz nie gwarantuje prawdziwości sądów.
Świat tonie w słowach brylują w tym politycy, religijni oratorzy, ludzie z misją. Czym innym jest dociekać prawdy dla siebie a czym innym, aby narzucić ją innym. Żyjemy w kraju, gdzie polityczna poprawność zamyka usta często radykalnym poglądom, ale nie zamyka ust chamstwu. Choć ten świat rozwijają ludzie o nierzadko szalonych pomysłach. Edison na przykład w dzieciństwie został podrapany przez koty, którym poprzywiązywał przewody do ogonów, aby pocierając tegoż kota o kota uzyskać energię elektryczną....
Czytałem ostatnio tekst Wilhelma Reicha komunisty i człowieka niewygodnego w USA lat 50. Jako członkiem Komunistycznej Partii Niemiec interesowała się nim FBI, w 1954 oskarżono go o prowadzenie nielegalnych badań a po odmowie stawienia się w sądzie jako oskarżony, wyrok wydano zaocznie. W 1956 roku skazano go na 2 lata więzienia, skonfiskowano wszystkie jego dzieła, a następnie spalono w nowojorskiej spalarni...
Zmarł na zawał, w więzieniu, niektórzy mówią, że go zamordowano. Niezależnie od oceny dorobku naukowego i wynalazków tegoż człowieka jego myśl była wyrazista, pokazywała jakiś sposób interpretowania zjawisk tego świata. Nie była jedynie tak powszechnym nękaniem ludzi tymi samymi miałkimi poglądami.
Jabłko jest czerwone – bardziej, mniej no maksymalnie czerwone z odrobiną zieleni albo zestawienie jabłko, banan, burak, pies. Im rozleglejszy obraz widzimy tym więcej obiektów. Balansowanie wokół znanych i powszechnie cenionych prawd, poglądów, zjawisk jest nudne i głupie. Niezależnie jak bardzo wydają się prawdziwe, słuszne i wielkie.

Oto kilka linków do stron o ciekawym człowieku, myślicielu, eksperymentatorze, naukowcu Wilhelmie Reichu:
Wilhelm Reich Museum
Wilhelm Reich. odkrywca orgonu.

Na zakończenie kilka cytatów z Wittgensteina – Traktatu logiczno-filozoficznego:

„2.0122 Rzecz jest samodzielna o tyle, że może występować we wszelkich możliwych sytuacjach; ale ta postać samodzielności jest postacią związku ze stanem rzeczy, postacią niesamodzielności. (Jest niemożliwe, by słowa występowały dwojako: osobno i w zdaniu.)”

i dalej

„2.0123 Znając przedmiot, znam też wszystkie możliwości jego występowania w stanach rzeczy.
(Każda z tych możliwości musi leżeć w naturze przedmiotu.)
Nie można odkrywać potem jakiejś nowej.”

Rzecz paradoksalna – w tych fragmentach nie tylko idzie o język i jego strukturę. Świat jawi się w tym ujęciu jako system
określony i logiczny choć niepoznany do końca. Niepoznawalny przez ograniczenie poznającego – stany rzeczy są dane i wynikające z istoty samej rzeczy.

„2.0124 Jeżeli dane są wszystkie przedmioty, to tym samym dane są też wszystkie możliwe stany rzeczy.”

The house of clouds

2011-03-22T10:39:00.000-07:00

Historia ciągle zatacza koło, ale nie wejdziesz nigdy dwa razy do tej samej rzeki. Prawda i nie prawda. Zapis myśli...
Sutra serca: „Forma nie jest różna od pustki. Pustka nie jest różna od formy. Forma jest dokładnie pustką. Pustka jest dokładnie formą. Wrażenia, myśli, wola i świadomość są również takie.”
Odchodzenie. Wielość słów nie wyrazi ludzkich obaw, dążeń i pragnień.
Im więcej słów tym mniej czytelny obraz całości.

House Of Clouds,

I would build a cloudy House
For my thoughts to live in;
When for earth too fancy-loose
And too low for Heaven!
Hush! I talk my dream aloud---
I build it bright to see,---
I build it on the moonlit cloud,
To which I looked with thee.

Cloud-walls of the morning's grey,
Faced with amber column,---
Crowned with crimson cupola
From a sunset solemn!
May mists, for the casements, fetch,
Pale and glimmering;
With a sunbeam hid in each,
And a smell of spring.

(fragment)

Elizabeth Barrett Browning
(1806-1861 / Durham / England)

Veritas Vincit Tenebram

2011-03-08T10:26:00.000-08:00

Ciekawy blog, ciekawa sentencja, ciekawa treść o Wittgensteinie.
Autor Jesse Roach
Polecam kliknij i czytaj
Oto zdjęcie filozofa

Powiew wolności

2011-02-14T20:14:00.001-08:00

Internet zmienia świat, banalna już prawda, ale żyjemy w czasach globalizacji, która ma swoje niewątpliwe plusy jednym z nich jest wolność, jak to co się stało w Egipcie. Obserwowałem wydarzenia i fascynujące jest to, że internet nie tylko media społecznościowe, ale w ogóle szybkość wymiany informacji przyczyniają się w tak znaczący sposób do artykułowania ludzkich pragnień, potrzeb, wolności. Fascynujące jest jak zmienia się świat i smutne jest jak siła inercji systemu czasem staje w sprzeczności z tymi tendencjami. Jednym z przejawów takiej inercji jest szkoła, a drugim życie polityczne. Szkoła często (celowo uogólniam) nie może „strawić” faktu, że świat się internetyzuje, co wymaga już nie tylko uczenia przedmiotu, ale uczenia na temat uczenia, na temat zdobywania informacji, na temat dysponowania informacją i przetwarzania wiedzy. To zupełnie coś innego niż przekazanie porcji wiedzy w rozumieniu bliższym średniowiecznego trivium czy quadrivium. To jakbyśmy pływali w oceanie w odróżnieniu od posiadania kubka wody. Obecnie jesteśmy zatopieni w informacji, a nie jesteśmy jej dysponentami. Tego szkoła obecna jaką znam nie rozumie. Pojmują to poszczególni ludzie, ale system jest nie do zreformowania dopóty dopóki zamyka się w kręgu tradycyjnie pojmowanej metodyki.
Podobnie jest z polityką, pełna lęków i chęci zawładnięcia ludzka jaźnią bez świadomości tego oczywistego faktu, że ludzie i tak się dowiedzą prawdy... Zabiegi wielu polityków (zmierzające do budowania wodzowskich partii a la Niemcy lat 20-30 choć się nikt do tego nie przyznaje) spełzną na niczym bo świat już nie ten, a jedynym na to remedium byłaby – reglamentacja internetu, okrojenie wolności, dostępu do wiadomości, jak w Iranie czy Chinach. Wiedza i wolność. Na to inni mówią prawda tylko nasza i jedynie słuszna – to my jesteśmy tymi posiadaczami prawdy i oczywistością jest, że to nas trzeba słuchać. Wittgenstein powiedział: pies nie może kłamać bo nie stworzył języka... Kłamstwo i manipulacja są integralnie związane z językiem, komunikacją. Tylko, że każdy z nas ma swój czas, swoje pięć minut i warto jest zadysponować je w nam właściwy indywidualny sposób. Wyzwolić się z okowów myślenia za nas.
Friedrich Nietzsche pisał tak:

„Albowiem niech się nikt nie myli co do znaczenia
tytułu, którego wymaga ta ewangelia przyszłości.
»Wola mocy. Próba przemiany wszystkich
wartości« — tą formułą wyrażono ruch
przeciwny pod względem zasady i zadania; ruch, który
kiedykolwiek w przyszłości zastąpi ów nihilizm zupełny;
który go jednak wymaga w założeniu
logicznie i psychologicznie; który zgoła tylko po
nim i z niego wyłonić się może. Dlaczego jednak
pojawienie się nihilizmu jest obecnie konieczne?
Bo dotychczasowe wartości nasze same wyciągają go
jako swój ostateczny wniosek; bo nihilizm jest przemyślaną
do końca logiką naszych wielkich wartości
i ideałów, — bo musimy wpierw przeżyć nihilizm, by
przejrzeć nareszcie, jaką to właściwie była w a r t o ś ć
tych »Wartości«... Potrzeba nam będzie kiedyś nowych
wartości...”

Wyszukane w sieci: bardzo wartościowe teksty i bardzo ciekawy serwis:Dzieła Friedricha Nietzschego w przekładach na język polski

Nowe perspektywy

2011-02-09T15:26:00.000-08:00

Cóż mam dziś szczególnego do powiedzenia że piszę? Parę słów o beznadziejności współczesnej sztuki. Technologia stała się ważniejsza i bardziej odkrywcza niż sztuka. Wielkością dawnych dzieł było poruszanie zmysłów i dzięki temu intelektualne wzbogacanie człowieka. Obecnie gdy słyszy się często wypociny twórców na temat przesłania ich dzieł, które skądinąd są robione pod publiczkę i dla kolejnego szoku i skandalu... nawet płakać się nie chce. No ale cóż jest innego do wyboru każdemu czasowi jego sztuka. Znów jakaś nostalgia za przeszłością mnie napada.
Fascynują mnie komputery, dają perspektywę rozwoju cywilizacji. Umiejętnie stosowane wyznaczają perspektywę poznania zjawisk niesłychanych, dotarcia do granic kosmosu. Nie ma nic bardziej żenującego jak sztuka czyniona bez przekonania – to smutne.
Dla kontrastu Bach protestancki porządek, miłość muzyki, a co ważniejsze chęć szczerej wypowiedzi z głębi własnego serca.

Nowy Rok

2011-01-03T02:02:00.000-08:00

Nowy rok... im dłużej żyję (choć nie tak długo) miewam jednak poczucie, że minęło już ze 400 lat od moich narodzin i nie wiem czego komu życzyć, czy w ogóle czegoś życzyć, czy sobie czegoś życzyć, a jeśli tak to czego?
W zasadzie warto życzyć sobie tego czego kto pragnie, niezależnie od tego co z tego wyjdzie.

„Symetria (gr. συμμετρια, od συμ, podobny oraz μετρια, miara) – właściwość figury, bryły lub ogólnie dowolnego obiektu matematycznego (można mówić np. o symetrii równań), polegająca na tym, iż istnieje należące do pewnej zadanej klasy przekształcenie nie będące identycznością, które odwzorowuje dany obiekt na niego samego.”

Życzę wszystkim symetrii bowiem ona jest równowagą – więc stabilnością, a jednak jakże to nudne. Człowiek pragnie niestabilności w czasach stabilizacji i na odwrót.

Dzień ciszy i piękna …

2010-11-20T17:58:00.000-08:00

Są dni jak piękne wspomnienia, jak sny, jak marzenia.
Uczucie przepełnia kształt świata.
Nadaje sens dniom.

Did you not hear My Lady
Go down the garden singing
Blackbird and thrush were silent
To hear the alleys ringing...
Oh saw you not My Lady
Out in the garden there
Shaming the rose and lily
For she is twice as fair.

Though I am nothing to her
Though she must rarely look at me
And though I could never woo her
I love her till I die.

Surely you heard My Lady
Go down the garden singing
Silencing all the songbirds
And setting the alleys ringing...

But surely you see My Lady
Out in the garden there
Rivaling the glittering sunshine
With a glory of golden hair.

Muzyka z dedykacją

2010-11-20T15:24:00.000-08:00

Muzyka Haendla jest wspaniała już o tym pisałem. Ten fragment, który cytuję jest prezentem dla uczestników warsztatów multimedialnych z którymi spędziłem wspaniale i twórczo czas.
W pewnym sensie oddaje klimat chwili, która przemknęła.

Poniżej tekst w wersji angielskiej:

Let me weep over my cruel fate
And sigh for my lost freedom

And sigh
And sigh for my lost freedom

Let me weep over my cruel fate
And sigh for my lost freedom

May the pain shatter the chains
Of my torments just out of mercy
Of my torments just out of mercy

Let me weep over my cruel fate
And sigh for my lost freedom

Vancouver

2010-10-21T09:49:00.000-07:00

no comments...

Człowiek

2010-10-19T09:41:00.000-07:00

Niech muzyka i słowa będą komentarzem do smutnych dzisiejszych wydarzeń.
No i poniższy wiersz autorstwa Emily Dickinson. Przy okazji podaję link do świetnego serwisu zamieszczającego mnóstwo wierszy mojej ulubionej poetki - oto on.

(As by the dead we love to sit)

Iż czuwanie przy zmarłych
Staje się dla nas tak cenne -
Iż czepiamy się utraconych -
Choć przy nas są jeszcze inni -

Nieudolnie rachując
Szacujemy nagrodę ochoczo -
Ogromną - w proporcjach zatartych
Dla naszych chciwych oczu.

[nap. 1859, odn. 1891; tł. Ludmiła Marjańska]

* * * * *

Siedząc tak chętnie przy zmarłych -
Nagle stali się nam nieodżałowani -
Po omacku szukając zniknionych -
Mimo że cała reszta jest z nami -

Kaleką matematyką
Obliczamy swoją wartość - chociaż
Malejącą, lecz stale ogromną
W naszych własnych oczach-dusigroszach!

[tł. Stanisław Barańczak]

Ambasadorowie

2010-10-15T06:39:00.001-07:00

Memento mori...

ZEN

2010-10-08T22:18:00.000-07:00

Dziś kilka słów filozofii dalekiego wschodu szczególnie ZEN i kilka linków do źródeł internetowych zawierających interesujące teksty.
Na początku polecę kilka serwisów internetowych pierwszy: Buddyzm Zen pod adresem http://mahajana.net drugi: zawierający teksty hinduistyczne oto link

Poniżej Sutra Serca, bardzo ciekawy tekst będący niejako filozoficznym monologiem, wypowiedzią ontologa starającego się odnaleźć sens wszystkiego. To w zasadzie dociekanie prawdy o istnieniu świata. Dla potwierdzenia mojego spostrzeżenia przytoczę fragmencik tekstu Romana Ingardena, Człowiek i przyroda: „Zgadzam się z referentem, profesorem Lotzem, że człowiek transcenduje Przyrodę i że „siłą swej istoty” „wytwarza świat, który mimo swej stale utrzymującej się zasadniczej postaci przybiera niezliczone, wciąż nowe oblicza historyczne”. Język jest nieco inny, ale przesłanie jest intrygujące.

SUTRA SERCA WIELKIEJ DOSKONAŁEJ MĄDROŚCI
Maka Hannya Haramitta Shingyo

Obserwujący Dźwięki Świata Bodhisattwa,
gdy praktykował głęboko Doskonałą Mądrość,
w jednym błysku ujrzał pustkę pięciu składników (skandh)
i uwolnił się od całego bólu i cierpienia.

Siariputro. Forma nie jest różna od pustki.
Pustka nie jest różna od formy. Forma jest dokładnie pustką.
Pustka jest dokładnie formą. Wrażenia, myśli,
wola i świadomość są również takie.

Siariputro. Wszystkie zjawiska (dharmy) są aspektem pustki.
Nie rodzą się i nie umierają.
Nie są skalane i nie są czyste.
Nie zwiększają się i nie zmniejszają.
Tak więc w pustce nie ma formy, wrażeń, myśli, woli i świadomości.
Nie ma oczu, uszu, nosa, języka, ciała, umysłu.
Nie ma kolorów, dźwięku, zapachu, smaku, dotyku, zjawisk (dharm).
Nie ma widzenia, ani świadomości. Nie ma złudzeń ani kresu złudzeń.
Nie ma starości i śmierci, ani kresu starości i śmierci.
Nie ma cierpienia, przyczyny cierpienia, kresu cierpienia
i drogi wyzwalającej z cierpienia.
Nie ma mądrości, ani osiągnięcia mądrości.

Ponieważ nie ma niczego do osiągnięcia,
Bodhisattwa w oparciu o Doskonałą Mądrość ma serce-umysł wolne od przeszkód.
Bez przeszkód, zatem bez lęku, oddzielony od złudnych jak sen myśli
- to jest ostateczna Nirwana.
Buddowie trzech okresów urzeczywistniają Doskonałą Mądrość
i osiągają Najwyższe Nieprześcignione Oświecenie - Annuttara Samiak Sambodhi.
Wiedz zatem, że Doskonała Mądrość jest formułą wielkiej mocy, wielkiego światła,
najlepszą i nieprześcignioną, usuwającą całe cierpienie, jest Prawdą nie fałszem.
Recytuj więc mantrę Doskonałej Mądrości.

Tinúviel the elven-fair

2010-09-09T11:19:00.000-07:00

Uwielbiam Tolkiena... razem z synkiem rozczytujemy się w jego książkach. Mitologia świata równoległego. Wspaniała rzecz...

Tinúviel the elven-fair,
Immortal maiden elven-wise,
About him cast her shadowy hair
And arms like silver glimmering

Mnóstwo poezji w tej twórczości, a jednocześnie całkiem serio – dyskurs nad istotą naszego istnienia i przemijania, odchodzenia. Illuvatar tworząc świat wysnuł w akcie kreacji z nicości pieśń w której zawarł losy świata a Melkor – wplótł swój wątek w tą pieśń. Tak powstało zło... Z dysonansu...

Dla fanatyków Tolkiena polecam wspaniałą stronę The Tolkien Society.

Shadow line

2010-09-08T02:06:00.000-07:00

Człowiek w naturze odpoczywa i odnajduje własną istotę. Banalna prawda, ale warto ją powtarzać, szczególnie dziś w tym technicznym świecie w jakim żyjemy. Konflikt między naturą a kulturą o którym pisał Ortega y Gasset jest niezaprzeczalnym faktem, w tym konflikcie człowiek coraz częściej przegrywa – zapominając, że w końcu jesteśmy emanacją tejże natury i jej integralną częścią.
Dążenie do sukcesu jest tylko złudną pogonią za przesuwającym się cieniem.

RETSUZAN (1789 – 1826)

Tej nocy kiedy zrozumiałem
że świat jest jak kropla rosy
Przebudziłem się ze snu

Tolerancja

2010-08-09T03:01:00.000-07:00

Dla gorących umysłów w naszym otoczeniu społecznym miałbym dwa rodzaje podpowiedzi po pierwsze piękna muzyka – w wykonaniu Jordi Savalla, po drugie teksty, oto mały cytat z Voltaire'a: „Im mniej dogmatów, tym mniej sporów, a im mniej sporów tym mniej nieszczęść. Jeśli to nieprawda ja nie mam racji. Religia ustanowiona jest po to, aby nas uczynić szczęśliwymi w tym życiu i w tamtym. Czego trzeba, aby dostąpić szczęścia w życiu przyszłym? Trzeba być sprawiedliwym. Czego trzeba, aby dostąpić szczęścia w życiu doczesnym, o tyle, o ile pozwala lichota naszej natury? Trzeba być pobłażliwym.”

Poetry archives

2010-07-17T03:18:00.000-07:00

Na upalny dzień inny temat, znalazłem w sieci świetny zbiór linków do różnorodnych źródeł dotyczących poezji oto link: Poetry Archives

No i fragment poezji Pindara:

Długo mi główną kroczyć drogą.
Czas nagli, znam pewną krótszą ścieżkę,
A stałem się przewodnikiem tłumu obcego poezji.
Zabił więc Jazon przemyślnie, Arkesylasie,
Modrookiego węża o wielobarwnym grzbiecie,
I uprowadził Medeę za jej zgodą,
na zgubę Peliasa.
Płynęli przez wody Oceanu,
Przez wody Erytrejskie...
I byli wśród lemnijskich kobiet-mężobójczyń:
tym dali pokaz swych sił w zawodach o szatę

Szkoda, że w Polsce nie ma tego typu sieciowych zasobów to także świadczy o tym czym ludzie się zajmują w tym czasie i miejscu w jakim żyjemy. Dużo szumu i gadania o moralności i wielkości narodu i państwa, ale co z tego zostaje (co realnie się buduje?). Zostają tylko budowle dzieła i twórczość która faktycznie jest, do tego jednak potrzeba różnorodnych zainteresowań i spokojnej pracy jednostek. Tymczasem posucha trwa.

Bitwa o pamięć

2010-07-16T05:22:00.000-07:00

Jak stawia się pomniki? W Polsce „na siłę”. Cały socjalizm niósł ze sobą tradycję ustawiania pomników w przeświadczeniu o jedynie słusznej drodze jaką kroczą stawiający te monumenty. Gdzie one są? W znacznym stopniu zdewastowane lub przeniesione do Muzeum w Kozłówce. Straszne jest to, że nie ma tradycji dialogu, nie ma mechanizmów ustalania jakichkolwiek spraw w tym ustanawiania miejsc upamiętniania. Zazwyczaj po prostu prowizorka trwa najdłużej. Ktoś by powiedział, że miejsc się nie ustanawia one się po prostu stają, coś się dzieje w określonej przestrzeni i można to upamiętnić. Nie w tym problem, moim zdaniem jednak nie idzie o miejsce czy treść, a o formę dialogu, albo o jego brak. Jedynie słuszne racje są zazwyczaj na tyle radykalne aby nie trwać wiecznie, a może są albo będą na tyle gwałtowne aby trwać – nie wiem – czas pokaże. Tak czy owak dialog jest konieczny dla obu stron.
Ciekawe jest także to, iż w ogóle mało jest ustawianych w miastach obiektów o charakterze czysto plastycznym – pozbawionych kontekstu politycznego czy religijnego. To o czymś świadczy, jedni interpretują ten fakt przywiązaniem do określonych wartości inni mówią, że to po prostu propagowanie idei. Faktem jest, że w ogóle trudno się „przebić” do ludzkiej świadomości z treściami apolitycznymi lub pozostającymi poza kontekstem religijnym.
Ideolodzy mają to do siebie, że propagują idee i mają poczucie misji ich głoszenia – nawracania na jedynie słuszny „tor” rozumowania. Przy czym poza tym wszystkim są ludzie którzy potrzebują w przestrzeni miast nie tylko pomników, nazw ulic, placów etc. poświęconych jedynie słusznym racjom niektórych ludzi. Wszystko to zmierza do utrwalenia ich samych w historii i pamięci.
Może ktoś by pomyślał nie tylko o sobie. Niki de Saint Phalle i jej twórczość jest dobrym przykładem, zacytuję Wikipedię: Do najciekawszych realizacji artystki należy rzeźba pokazana w 1966 w Moderna Museet w Sztokholmie olbrzymka - Nana:Hon. En Kathedral (Ona. Katedra) zrealizowana wspólnie z Tinguelym i Per Olofem Ultvedtem. W długim na 28, szerokim na 9 i wysokim na 6 metrów leżącym na plecach ciele Nany (rzeźbie), umieszczono m.in. kino, ławeczkę dla zakochanych, bar coca-colowy, akwarium czy planetarium oraz szereg instalacji i prac realizujących przedsięwzięcie artystów. Przez pępek zwiedzający wychodzili do Niebieskiej werandy - swoistego hołdu dla Yves'a Kleina.
Można i tak. Można upamiętniać macierzyństwo, przyjaźń etc. W końcu po prostu radość życia – witalność. Za dużo wokół nas polityki i ideologii. Nie będę gołosłowny i dla potwierdzenia tego co mówię przytoczę niewielki fragment książki Stefana Kurowskiego, Warszawa na tle stolic Europy w której to autor gruntownie analizuje temat urbanistyki i plastyki miast. Pisze on tak: „Warszawa jest niezwykle uboga w elementy rzeźby urbanistycznej. Mało ma pomników, a jeszcze mniej rzeźb dekoracyjnych. Właściwie prawie wszystko, co można zaliczyć do dzieł sztuki rzeźbiarskiej znajduje się w wąskim pasie na tzw. szlaku Zamek – Belweder oraz na Starym Mieście i Nowym Mieście, ale i tutaj są to obiekty stosunkowo rzadkie i ograniczają się prawie wyłącznie do rzeźby pomnikowej.”
To słowa o Warszawie o wielu innych miastach polskich szkoda gadać.
Wszystkie te walki wydają mi się trochę tragicznym wołaniem o pamięć – lękiem przed śmiercią, przemijaniem, zapomnieniem. Na to jednak nie ma rady. Żaden pomnik ani symbol nie umożliwi nam powrotu na ten świat niczym pierścień w Trylogii Tolkiena ani nie zagwarantuje trwałości naszych idei.

Stalking polityczny

2010-07-15T00:53:00.000-07:00

Polityczny stalking jaki odbywa się od kilku już lat w Polsce jest obrzydliwy. Wszystko wygląda tak jakby polityka i politycy oraz ich wątpliwej jakości sądy o świecie miały zastąpić rzeczywistość. Politycy się nam narzucają wykorzystując do tego wszystkie media, dręczą swą obecnością i ubliżającymi kulturze oraz zdrowemu rozsądkowi opiniami. W tym wszystkim widzę kilka istotnych elementów decydujących o takim a nie innym stanie rzeczy. Po pierwsze wielu ludzi (wyborców) niestety nie ma umiejętności logicznego rozumowania i czytania ze zrozumieniem... niestety przyczynia się to do coraz częstszych przejawów populizmu, fanatyzmu, etc. Lęk – kiedy rozum śpi budzą się demony... Niektórzy żerują na ludzkim lęku. Lekiem na to zło jest oświecenie, po prostu edukacja. Nie ma „prostej drogi”.
Poza polityką w życiu jest wiele interesujących spraw, nie powinno być tak że polityka i sprawy państwowe są ważniejsze od życia jednostek, państwo jest nie po to.
Polecam wykład mojego ulubionego ekonomisty i filozofa Jesúsa Huerta De Soto Ballester oto on:

Co do polityki obecnej oto cytat: „Ponieważ masy mają słabą znajomość abstrakcyjnych idei, przeto ich reakcja wypływa raczej z domeny uczuć, gdzie tkwią korzenie pozytywnej czy negatywnej ich postawy... Niezwykła stabilność mas wynika z emocjonalnych postaw ich nastawienia. Zawsze trudniej jest walczyć z wiarą niż z wiedzą. Siłą napędową prawie wszystkich wielkich rewolucji na kuli ziemskiej nigdy nie było jakieś naukowe poznanie, które opanowało masy, ale zawsze fanatyzm, który je natchnął, i często pewnego rodzaju histeria pchająca je do czynu. Ktokolwiek chce porwać masy, musi znać klucz do ich serc. Tym kluczem jest nie obiektywizm, a więc nieudolna postawa, ale stanowcza wola poparta jeśli trzeba, siłą.” No i kto to napisał? Pytanie za sto punktów... Adolf Hitler.
Kiedy rozum śpi budzą się demony.

Wolność

2010-07-04T16:50:00.000-07:00

Wolnoć jest esencją życia. Wolność indywidualnych decyzji i wyrażania poglądów. Tolerancja to postępowanie w duchu braterstwa ludzi.
Allan Bloom – amerykański filozof powiedział, że najbardziej udaną tyranią jest nie ta, która w celu zniewolenia używa siły, lecz ta, która odbiera wszelką wiedzę na temat tego jak wygląda wolność, czyniąc ją niepojętą ta, która odbiera wszelką świadomość tego, że istnieją inne drogi ta, która odbiera poczucie jakiejkolwiek zewnętrznej rzeczywistości.
Obserwuję to co dzieje się wokół nas i myślę, że brak w tym polskim świecie poszanowania dla wolności innych ludzi, tyrania pojawia się na każdym kroku początkowo w formie nękających uwag i opinii w końcu poprzez usankcjonowaną prawem tyranię mniejszej większości lub większej mniejszości. Voltaire i jego lekcja, nauka o tolerancji przydała by się wszystkim bardzo.
Tak czy inaczej Niemcy wygrają mistrzostwa... bo wiedzą co to wspólnota – gemeinschaft.

Colas Breugnon

2010-06-15T09:13:00.000-07:00

Uwielbiam Colas Breugnon, to wspaniała książka, wspaniała postać człowieka starającego się żyć w świecie szalejących wojen religijnych i politycznych starć. Starającego się po prostu coś robić, żyć i cieszyć się życiem, to tekst bardzo na czasie, nic w tym stwierdzeniu odkrywczego z mojej strony, ale chciałem to wypowiedzieć.
Oto fragment: „Świat to jałowa pustynia, a tylko tu i ówdzie widnieje nieduże poletko obsiane przez nas artystów. Bydło przychodzi, wyjada rośliny, depce nogami zagony, niweczy wszystko, bo bydło nic innego uczynić niezdolne. A my bierzemy się na nowo do roboty i żniwo daje ciągle nowe plony. Mniejsza o kilka kłosów, w łonie ziemi trwa wieczysta siła, która nie dopuści do zatraty. Jestem przyszłością, bo oto żyję tworzeniem, a nie tym, co było. A kiedy nadejdzie dzień, gdy siły ze mnie wyciekną, stracę wzrok i węch łakomy i stwardnieje mi obrotny język, gardziel, gdzie dziś spływa gładko wino, gdy osłabną mi ramiona i ustaną zręczne dłonie, i ochłodnie moja krzepkość, gdy stanę się już bardzo stary i krew ze mnie ujdzie, i zdrowy rozsądek...wtedy mój Breugnon, koniec z tobą!”

Colas Breugnon w oryginale

Kalevala

2010-06-14T05:39:00.000-07:00

Fragmencik poematu Kalevala:

IN primeval times, a maiden,
Beauteous Daughter of the Ether,
Passed for ages her existence
In the great expanse of heaven,
O'er the prairies yet enfolded.
Wearisome the maiden growing,
Her existence sad and hopeless,
Thus alone to live for ages
In the infinite expanses
Of the air above the sea-foam,
In the far outstretching spaces,
In a solitude of ether,
She descended to the ocean,
Waves her coach, and waves her pillow.
Thereupon the rising storm-wind
Flying from the East in fierceness,
Whips the ocean into surges,
Strikes the stars with sprays of ocean
Till the waves are white with fervor.
To and fro they toss the maiden,
Storm-encircled, hapless maiden;
With her sport the rolling billows,
With her play the storm-wind forces,
On the blue back of the waters;
On the white-wreathed waves of ocean,
Play the forces of the salt-sea,
With the lone and helpless maiden;
Till at last in full conception,
Union now of force and beauty,
Sink the storm-winds into slumber;
Overburdened now the maiden
Cannot rise above the surface;
Seven hundred years she wandered,
Ages nine of man's existence,
Swam the ocean hither, thither,
Could not rise above the waters,
Conscious only of her travail;
Seven hundred years she labored
Ere her first-born was delivered.
Thus she swam as water-mother,
Toward the east, and also southward,
Toward the west, and also northward;
Swam the sea in all directions,
Frightened at the strife of storm-winds,
Swam in travail, swam unceasing,
Ere her first-born was delivered.

Horszowski - Dickinson - mistyka i wielkość

2010-06-13T13:41:00.000-07:00

Dziś kilka słów o muzyce i nie tylko, jak zwykle zresztą. Jakoś tak się składa, że muzyka przeplata się w moim życiu z rzeczywistością, realnością, jest niejako „kluczem”. Mieczysław Horszowski to muzyk z którego ten kraj powinien być dumny, a jakoś nie wiem czy istnieje ulica jego imieniem nazwana. Tak się składa, że wszyscy (szczególnie politycy) mówią o wielkości i chwale narodu, a tak często zapomina się o wielkich dokonaniach jego obywateli. Horszowski był muzykiem naprawdę wielkim. Oto mały fragment Bacha w jego wykonaniu.

Ach ten Bach... niemiecka kultura ma w sobie wiele mistycyzmu, Bach w moim przekonaniu ma w sobie wiele tej subtelnej duchowej siły i trwałości. Ważna dla mnie jest także architektura niemiecka nie mam na myśli monumentalizmu, ale pewną siłę, solidność i moc. Teraz wspomniałem św. Hildegardę z Bingen i jej wspaniałe dzieła, w ogóle myśl mistyków nadreńskich.

W ten sposób doszedłem jak już kilkakrotnie do mojej ukochanej poetki... Emily Dickinson, świecka święta w moim przekonaniu..., poprzez mistykę dzieła jakie poprzez nią przenika nasz świat.

By intuition, Mighty Things
Assert themselves – and not by terms –
“I”m Midnight” – need the Midnight say –
“I”m Sunrise” – Need the Majesty?
Omnipotence – had not a Tongue –
His lisp – is lightning – and the sun –
His Conversation– with Sea –
“How shall you know”?
Consult your eye!

Plan Haussmanna

2010-05-20T23:40:00.000-07:00

Czytałem ostatnio o projektach i realizacjach w zakresie planowania przestrzennego w Paryżu za Napoleona III. Był to tak zwany Plan Haussmanna : „Haussmann's Renovations, or the Haussmann Plan, were a modernisation programme of Paris commissioned by Napoléon III and led by the Seine prefect, Baron Georges-Eugène Haussmann between 1852 and 1870. Though work continued until the end of the century, well after the Second Empire's demise in 1870, it often referred to as the Second Empire reforms. The project encompassed all aspects of urban planning, both in the centre of Paris and in the surrounding districts: streets and boulevards, regulations imposed on facades of buildings, public parks, sewers and water works, city facilities and public monuments. The planning was influenced by many factors, not the least of which was the city's history of street revolutions.”
Jakaż imponująca wizja i proste rozwiązanie a skuteczne które wprawdzie bardzo wiele zburzyło ale i bardzo wiele stworzyło. Pewnym nawiązaniem do tej śmiałej idei jest ustawiona piramida na środku Louvru – która mi się mniej podoba... ale cóż...
Istnieje bardzo ciekawa strona internetowa poświęcona właśnie Planowi Haussmanna polecam. oto link

Rule, Britannia!

2010-05-07T04:14:00.000-07:00

When Britain first, at Heaven's command
Arose from out the azure main;
This was the charter of the land,
And guardian angels sang this strain:

"Rule, Britannia! rule the waves:
"Britons never will be slaves."

To thee belongs the rural reign;
Thy cities shall with commerce shine:
All thine shall be the subject main,
And every shore it circles thine.

"Rule, Britannia! rule the waves:
"Britons never will be slaves."

The Muses, still with freedom found,
Shall to thy happy coast repair;
Blest Isle! With matchless beauty crown'd,
And manly hearts to guard the fair.

"Rule, Britannia! rule the waves:
"Britons never will be slaves."

Glenn Gould

2010-05-06T12:51:00.000-07:00

Glenn Gould fenomenalny muzyk, cóż tu powiedzieć, ten utwór Bacha towarzyszył mi przez jakieś 20 lat. Pierwszy raz usłyszałem go w wykonaniu Horszowskiego.
To oczyszczające piękno wobec wszechogarniającego nas politycznego szamba.

Leibniz vs Schiller

2010-04-28T11:41:00.000-07:00

Czuję wielki sentyment do okresu oświecenia. Moment między barokiem, a romantyzmem kiedy rozum, logika i pierwiastki intelektualne zdominowały irracjonalność i metafizykę. Po równie wspaniałym baroku nastał inny czas. Ta zmienność ludzkiej myśli, pewna dwubiegunowość jest fascynująca. Jednak ludzkość wspina się szczebel po szczeblu na wyższe etapy rozwoju. Umysł wyzwala się z okowów. Weźmy choćby Leibniza i jego spostrzeżenia na temat świata jako zbiorowiska monad, położenie nacisku na indywidualizację ludzkich postaw. Niby nic, ale jakże wiele dwa krótkie cytaty z Leibniza: „rozum jest duszą wolności” oraz „sprawiedliwość nie jest niczym innym jak miłością bliźniego ludzi mądrych”. Nic dziwnego, że w tej epoce dokonała się rewolucja przemysłowa w Anglii i w ogóle intelektualny przełom.
Dwa zegary stoją na kominku jeden z nich pokazuje trzecią a drugi trzecią za minutę, więc obserwując oba zegary widzimy między nimi związek, ale takiego związku nie ma... Pozory mylą, Leibnitz mówił mądrze.

Columbus by Friedrich Von Schiller

Steer on, bold sailor–Wit may mock thy soul that sees the land,
And hopeless at the helm may droop the weak and weary hand,
Yet ever–ever to the West, for there the coast must lie,
And dim it dawns, and glimmering dawns before thy reason’s eye;
Yea, trust the guiding God–and go along the floating grave,
Though hid till now–yet now behold the New World o’er the wave!
With genius Nature ever stands in solemn union still,
And ever what the one foretells the other shall fulfil.

Keynes vs Hayek

2010-04-28T00:48:00.000-07:00

Keynes vs Hayek – świetny klip. Coś całkowicie a propos obecnej sytuacji ekonomicznej świata.

Wittgenstein

2010-04-26T03:56:00.000-07:00

Wittgenstein – naprawdę ciekawy człowiek. Polecam fragment interesującego filmu o nim.

Some quotes:

1. A new word is like a fresh seed sown on the ground of the discussion.
2. A picture is a fact.
3. Death is not an event in life: we do not live to experience death. If we take eternity to mean not infinite temporal duration but timelessness, then eternal life belongs to those who live in the present.
4. Like everything metaphysical the harmony between thought and reality is to be found in the grammar of the language.
5. Logic takes care of itself; all we have to do is to look and see how it does it.
6. Philosophy is not a theory but an activity.

Marino Marini

2010-04-26T03:11:00.000-07:00

Marino Marini to jeden z artystów, który w mojej twórczości, w mojej osobistej refleksji nad sztuką znaczy najwięcej. W Brukseli kiedy "pielgrzymowałem" do Muzeum Królewskiego Sztuk Pięknych, aż zaczęto mnie wpuszczać bez biletu... na jednej z kondygnacji stała rzeźba właśnie Marino Mariniego – wprost fenomenalna twórczość.
Cóż mogę o tym zjawisku powiedzieć? Dużo i niewiele zarazem raczej odczuwam wielką bliskość tego odczuwania przestrzeni i życia.

Patriotyzm

2010-04-26T00:22:00.000-07:00

Kilka cytatów z generała G. Pattona: “Live for something rather than die for nothing” albo inny cytat w swobodnym przekładzie: „Pamiętajcie, żaden głupi bękart nie wygrał żadnej wojny umierając za swój kraj, wojny można wygrać tylko zabijając innego głupiego bękarta za jego kraj”.
Taka jest prawda o skuteczności działań, wojennych, polityce i patriotyzmie.
No i jeszcze słynna modlitwa z 8 grudnia 1944 roku.
"Almighty and most merciful Father, we humbly beseech Thee, of Thy great goodness, to restrain these immoderate rains with which we have had to contend. Grant us fair weather for Battle. Graciously hearken to us as soldiers who call Thee that, armed with Thy power, we may advance from victory to victory, and crush the oppression and wickedness of our enemies, and establish Thy justice among men and nations. Amen."
Prawdziwy rycerz...

The Patton Society

Ulotność

2010-04-19T15:16:00.000-07:00

Jak utrwalić ulotne nietrwałe ludzkie tchnienie? Rzec by można niemożliwe, a jednak się to udaje. To nagranie z 1932 roku delikatny szumek starej płyty, ale niezaprzeczalny urok i klasa, spokój dawnych lat. Tito Schipa "Che farò senza Euridice?" Christopha Wilibalda Glucka.

Zgiełk w pustce

2010-04-19T14:50:00.000-07:00

Muzyka i sztuka w ogóle - mówię to w kontekście wydarzeń politycznych i społecznych - ratuje człowieka od czyśćca jaki gotują nam politycy, a przecież tak ładnie mogło by być i miło. Sztuka uczy człowieka kompromisu. Jest tak wiele wątków, gatunków, przeciwstawnych postaw. Tyle wątpliwości i różnorodności w świecie. Tymczasem chcą nam zafundować piekło na ziemi i gloryfikację katastrofy zwanej śmiercią. Tymczasem tylko dzieła się liczą i trwają. Francja jest wielkim krajem nie dlatego, że ludzie są tam szczególnie patriotyczni, ale dlatego, że byli w stanie stworzyć Wersal, katedry gotyckie, zaadaptować do swojej kultury Picassa, Opałkę i wielu innych nie francuskiego pochodzenia.
To jakieś wampiryczno - martyrologiczne postawy zdominowały ten kraj, fatalizm losów, tragizm przeżyć. Tylko się tak zastanawiam czy aby na to warto podatki płacić... Bardzo bym chciał aby w Polsce istniało coś takiego jak Centre Pompidou, albo trzysta zamków nad Loarą – (nad Wisłą), albo Opactwo Melk, albo … wiele innych.
Nie można budować polskiego patriotyzmu na pysze i zaklinaniu rzeczywistości... siła imperiów rodziła się nie z przeświadczenia o wielkości, ale z autentycznego rozwoju i talentów jednostek tworzących naród, z dumy tychże ludzi z tego co zbudowali razem – z satysfakcji z życia. Polsce do imperiów daleko, a zaścianek nie przestanie nim być jak będzie wrzeszczał, że nim nie jest.
Niestety u nas staramy się utrwalić śmierć i uciekający czas. Mówimy, że właśnie to jest ważne, to ma trwać. Ingarden pisał o trójstopniowej strukturze dzieła sztuki. Wartość aby trwać musi być osadzona w fizykalności, czy to plastyka czy muzyka (wykonania utworów) – historia Polski to powiem szczerze konceptualizm, tworzy – kreuje, ale po pewnym czasie nic z tego nie zostaje oprócz smutnych wspomnień po ludziach i sytuacjach, a później i to zanika.
To mnie przygnębia.

Gabriel Narutowicz - zamiast nakazu «cierp»

2010-04-18T03:25:00.000-07:00

Zgasł! Gdym poszedł do Belwederu pożegnać się z przyjacielem, przygotowanym już do grobu, i usiadłem w sąsiednim pokoju, myślałem o przebiegu życia ś. p. Narutowicza.
Gdzieś, w dworze żmudzkim, panowała popowstaniowa żałoba; cichą skargę matki zamiast wesołej piosenki miałeś nad kołyską, gdy ojciec chmurny trwożliwie nadsłuchiwał dźwięku dzwonka w oddali, zwiastującego przybycie jakiejś władzy zaborczej. A potem ciche, rzewne, lecz uporczywe nauki rodziców - żyj, cierp, kochaj i pracuj. Uczono cię pokory, pokory nieszczęścia. Szeptano ci na ucho wspomnienia walk ubiegłych, pokazywano zatajone gdzieś zakazane obrazki. A potem?

A potem! Powędrowałeś w świat daleki. Nie zaznałeś z nami ani walk, ani nędzy niewoli. W walce nie pozbyłeś się sentymentalizmu swego dzieciństwa, w brudzie niewoli nie zbrukałeś duszy, w pokorze nieszczęścia nie pełzałeś, jak gad, już nie łudząc despotów. Zakonserwowałeś gdzieś w szałasach szwajcarskich swe dziecinne i młode marzenia, swe dziecinne i młode zaufanie do ludzi, do ich dobrej woli. Przyniosłeś z sobą nakazy matczyne: żyj, kochaj, pracuj. Zamiast nakazu «cierp», przyniosłeś szczęście życia i pracy w wolnej od kajdan ojczyźnie.

Zginąłeś od kuli nie wrażej, o której może w dzieciństwie marzyłeś, - od kuli rodaków, do których niosłeś swą ewangelię miłości i pracy. Czy zginąłeś w ten sposób za to tylko, że takim byłeś, czy za to, że z brudem niewoli walczyć nie chciałeś, czy nie mogłeś?

Józef Piłsudski (lipiec 1923 r.)

Pisma Zbiorowe Józefa Piłsudskiego, tom VI, str. 50-59.
Instytut Józefa Piłsudskiego, Warszawa 1937.

Pierwszy Prezydent Polski Gabriel Narutowicz, warto wspomnieć Go jako wzór na dzisiejsze czasy, zamiast chmury cierpiętnictwa, osoba poświęcona pracy, wykształcona, polski szlachcic i przyzwoity człowiek zabity przez prawicowego nacjonalistę.

Non omnis moriar

2010-04-10T04:48:00.000-07:00

Fatum. Od dawna już ludzie dostrzegali to coś.
Unikam myślenia magicznego,
staram się unikać wyjaśniania prostych zjawisk
poprzez tego typu wyjaśnienia, ale coś w tym jest.
Fatum jako nieodwołalna wola bogów (albo Boga)
Ananke jako bogini przeznaczenia i konieczności,
Mojry jako boginie losu,
nordycki bóg losu Urdu lub inaczej Wyrd.
Wczoraj napisałem ten tekst... Non omnis moriar...

Vierzeiliger oberdeutscher Totentanz,
Heidelberger Blockbuch, approx. 1460

Her keyser euch hilft nicht das swert
Czeptir vnd crone sint hy nicht wert
Ich habe euch bey der hand genomen
Ir must an meynen reyen komen

Emperor, your sword won’t help you out
Sceptre and crown are worthless here
I’ve taken you by the hand
For you must come to my dance

Geneza rzeźby i ontologia

2010-04-07T12:09:00.000-07:00

Zadano mi dziś ciekawe pytanie: jaka właściwie jest geneza rzeźby? Od lat się nad tym zastanawiam. Postaram się odpowiedzieć na to pytanie (o ile się da) albo wskazać kierunki możliwych poszukiwań intelektualnych. Co w zasadzie decyduje o tym, że coś jest rzeźbą, a coś nią nie jest. Co decyduje o tym, że przedmiot jest naznaczony wartościami jest ich nośnikiem. Przede wszystkim na gruncie polskiej literatury filozoficznej w tym zakresie wspomnieć należy Romana Ingardena absolutnie fenomenalnego filozofa. W kolejności dalszej dla mnie istotnymi filozofami są Husserl, Ricoeur. Wielu innych filozofów rozważało strukturę rzeczywistości. Dostrzegano dualizm materii i formy (Arystoteles). Już Platon wprowadził do rozważań filozoficznych pojęcie transcendencji. W odniesieniu do XX wieku pozwolę sobie zacytować Wikipedię:
„Martin Heidegger nazwą "ontologia fundamentalna" określał swoje badania dotyczące sensu bycia i bytu ludzkiego (Dasein), a metafizyką nazywał tradycję, z którą polemizował.
Nicolai Hartmann rozróżnił dwa oblicza przedmiotu naszego doświadczenia: racjonalne i dające się wyjaśnić oraz irracjonalne, tajemnicze. Pierwszym zajmują się według niego nauki szczegółowe i ontologia jako nauka o bycie jako bycie, a drugim - metafizyka.
Roman Ingarden za ontologię uznał badanie możliwych związków między ideami. Ujęta od strony metodologicznej, ontologia wedle Ingardena jest nauką aprioryczną, niezależną od doświadczenia wewnętrznego i zewnętrznego. Oparta jest na oglądzie ejdetycznym (zob. fenomenologia). Jest niezależna od jakichkolwiek twierdzeń o faktach. Jest filozofią pierwszą, co znaczy, że nie zależy od żadnych nauk a sama jest dla nich podstawą. Ontologia przygotowuje grunt pod badanie metafizyczne, które tak jak ontologia bada możliwości, zajmuje się faktami.”
Przy okazji ontologii i Romana Ingardena polecam wszystkim zainteresowanym stronę internetową Centrum Badań Filozoficznych im. Romana Ingardena. Świetny jest także serwis http://www.formalontology.it/ poświęcony ontologii.
Tyle wskazówek teoretycznych, a całkiem prywatnie jako rzeźbiarz mogę powiedzieć, że podnosząc kamień i obrabiając jego formę nadaję mu nowy sens – tworzę znak. To magiczne zjawisko tworzenia.
Skala przedmiotu w zasadzie jest o tyle istotna o ile przedmiot wchodzi w relację z odbiorcą, rzeźba musi być dostrzegalna, wchodzić w relację przestrzenną bez pośrednictwa szkieł powiększających i innych podobnych metod. Więc na pierwsze miejsce wysuwa się: celowość działania zmierzająca do ukształtowania przedmiotu aktywnego przestrzennie i symbolicznie - w skali człowieka.
Jakiż to rozległy temat...

Sztuka i czas

2010-04-07T00:26:00.000-07:00

Prowadzenie dziennika daje kosmiczną nieprzyjemność odliczania czasu. Dla ludzi którzy żyją w obecnej cywilizacji poczucie czasu, albo jego utraty jest nieodzowne. Ma to swoje konsekwencje z jednej strony jesteśmy bardziej skrupulatni, a z drugiej sfrustrowani upływem czasu. Niemniej jednak zawsze kołyszemy się na wietrze dziejów pomiędzy rytmem tego świata i wiecznością.
Ostatnio zastanawiałem się nad komercjalizacją w odniesieniu do sztuki. Można by rzec, że sztuka jej nie ulega bo zawsze jakimiś drogami wymyka się kontroli opłacalności produkcji, ot powstaje, po prostu. To jednak byłoby zbyt proste, obecnie artyści są stale pomiędzy czymś, a czymkolwiek i stale w poszukiwaniu sensu własnych działań. Dawna sztuka, a raczej sztuka tworzona w dawnym stylu zatraciła się całkowicie już lata temu, nowa sztuka, po nowemu tworzona mimo rynku sztuki oderwana jest od bieżących rytmów życia. Denerwuje mnie to ubocze, nie było by w tym nic dziwnego bo zawsze tworząc sztukę ludzie kreowali obiekty kontemplacji dla siebie przede wszystkim i w odniesieniu do siebie i własnego życia. Teraz jednak poprzez rozwój nauki w szczególności człowiek może kontemplować i badać na polu innych dziedzin aktywności.
Mnie pociąga wizualizacja jako taka, nie tylko sztuka bo nikt dotychczas jej nie zdefiniował i powstaje efemerycznie. Wizualizacja jednak jest potrzebą wszechogarniającą świat. Produkcje multimedialne, reklama, design, www oraz wiele innych dziedzin aktywności dają sposobność wizualizowania idei czy koncepcji na różnych płaszczyznach i poziomach złożoności.
Jednak mimo to jest w człowieku ta pusta przestrzeń, terra incognita, przemierzana cicho i mimo woli - niczym gnany siłą inercji statek przebijający kadłubem mgłę.

Hildegard von Bingen

2010-03-24T14:26:00.000-07:00

Spirited light! on the edge
of the Presence your yearning
burns in the secret darkness,
O angels, insatiably
into God’s gaze.

Perversity
could not touch your beauty;
you are essential joy.
But your lost companion,
angel of the crooked
wings – he sought the summit,
shot down the depths of God
and plummeted past Adam –
that a mud – bound spirit might soar.

Marlene...

2010-03-22T15:05:00.000-07:00

Witkacy – Mag – pisał: ”Artysta, prawdziwy artysta, a nie przeintelektualizowany młynek, mielący automatycznie wszystkie możliwe wariacje i permutacje, nie powinien bać się cierpienia.”
To był człowiek szukający prawdy, bo człowiek szuka prawdy i znajduje cierpienie, ono jest zawsze o krok od ludzkich doświadczeń.
Przeszłość łączy się z teraźniejszością i miesza się jak w tyglu, którym jest nasze obecne istnienie. Ludzie odchodzą i pojawiają się nowe kwiaty na łąkach naszego doświadczenia. To wspomnienie poświęcone Marlenie Dietriech, magiczna istota... magiczny głos...magiczna osobowość.

L'Estaca

2010-03-22T11:33:00.000-07:00

Jakaż piękna to pieśń, u nas w kraju znana jako "Mury", spopularyzowana przez Jacka Kaczmarskiego – autora słów do polskiego jej wariantu, ale warto odnieść się do tradycji i genezy. Autorem pierwotnej wersji jest Lluis Llach i Grande kataloński pieśniarz urodzony w 1948 roku. Na początku (tj. zanim znalazł się w polskiej tradycji) utwór odnosił się do wydarzeń wojny domowej w Hiszpanii z 1936 roku.
Niestety nie wszystko co u nas bardzo cenione jest jedynie, całkowicie i fundamentalnie polskie.

Wspomnienia zimowe

2010-03-21T02:15:00.000-07:00

To takie małe wspomnienie odchodzącej zimy,
na przełomie czasu można docenić jej uroki...

Wizualizacje

2010-03-20T15:37:00.000-07:00

Ostatnio pracowałem dużo w programie do tworzenia grafiki 3D świetna sprawa dla grafika i dla rzeźbiarza. Można tworzyć światy, których nie widzimy oczami, ale wyobrażamy sobie je ciągle. Można zestawiać formy różnego rodzaju, cząstkę z tych eksperymentów wizualnych prezentuję na www.korbus.art.pl
Blender to świetny program do opracowywania grafiki 3D naprawdę warty polecenia. W ogóle oprogramowanie rozwijane przez społeczność ma oprócz skuteczności i pomysłowości rozwiązań coś urokliwie subkulturowego w sobie.
Inna refleksja dotyczy internetu, to fascynujące zjawisko mnogość obrazów i treści naprawdę ciekawych, jeden z ciekawych serwisów jaki znalazłem jest na http://www.stahlseite.de/ to fascynujący fotoreportaż poświęcony przemysłowi stalowemu, i klimatom z tym przemysłem związanym, polecam uwadze. Bardzo ciekawe zdjęcia. Inny serwis który często odwiedzam to www.nasa.gov oczywiście jest to serwis Agencji NASA mnóstwo ciekawych zdjęć i informacji ku czemu zmierza ludzkość i wbrew wszystkim dekadenckim treściom i złym energiom, które zieją z różnych stron i zakątków, szczególnie polskiej telewizji – ludzkość przeżywa okres fascynującego rozwoju naukowego to wręcz magiczne i pociągające. Chciałoby się żyć jak Matuzalem 1000 lat aby obserwować ten rozwój.
Jeszcze inna refleksja, „krążąc po internecie” w poszukiwaniu różnych ciekawych treści napotykam na niezmiernie dużo ciekawych serwisów naprawdę fascynujące treści i forma, w polskiej strefie językowej internetu nie ma tego typu serwisów. Mówi się wiele o kulturze, o państwie, o różnych rzeczach, a tak w zasadzie to nie ma nic, porównywalnego z Projektem Gutenberg w zakresie publikacji elektronicznych, literatury albo chociażby tym serwisem http://www.sacred-destinations.com a dokładniej jego fragmentowi poświęconemu katedrze w Wells.
Brak słów..., wystarczy porównać serwisy www uniwersytetów Polski i uniwersytetów rangi światowej i będziemy wiedzieli dlaczego tylko dwa od nas są w grupie liczących się (myślę o ostatnio publikowanym i szeroko dyskutowanym rankingu szkół wyższych). Wiem, że ludzie są najważniejsi i wielu jest w Polsce interesujących badaczy, twórców, wynalazców, ale marazm jakim tchnie polska część internetu, a z drugiej strony jego interesowność i „drobny handelek” jaki w nim dominuje we wszystkich obszarach są okropne.

Dowland and poetry

2010-03-11T07:47:00.000-08:00

">

Awake, sweet love! Thou art return'd,
My heart, which long in absence mourn'd,
Lives now in perfect joy.
Let love, which never absent dies,
Now live forever in her eyes,
Whence came my first annoy.

Only herself hath seemed fair,
She only I could love,
She only drove me to despair,
When she unkind did prove.
Despair did make me wish to die,
That I my griefs might end,
She only which did make me fly,
My state may now amend.

If she esteem thee, now aught worth,
She will not grieve thy love henceforth,
Which so despair hath prov'd.
Despair hath proved now in me,
That love will not inconstant be,
Though long in vain I lov'd.

If she at last reward thy love,
And all thy harm repair,
Thy happiness will sweeter prove,
Rais'd up from deep despair.
And if that now thou welcome be
When though with her dost meet,
She, all the while, but play'd with thee,
To make thy joys more sweet.

News

2010-03-10T02:32:00.000-08:00

Brak postów spowodowany był wydarzeniami i natłokiem zajęć, ale i refleksji mam kilka. Po pierwsze taka że świat transformuje. Przemienia się głównie pod wpływem technologii, szczególnie nowych technologii informatycznych. Kiedyś praktyka artystyczna była skupiona wokół rzemieślniczej produkcji form trwałych, obecnie wielu artystów tworzy w mediach elektronicznych aby móc tworzyć sztukę dla sztuki, technologia staje się w końcu swego rodzaju sztuką samą w sobie.
Ostatnio miałem kilkugodzinny wykład dla uczniów Liceum Plastycznego w zakresie tworzenia animacji komputerowych bazujących na aplikacji After Effects, soft pierwsza klasa, ludzie bardzo zainteresowani problemem i rozumiejący potrzeby nowej praktyki artystycznej. Przypomniały mi się teksty J. Wojciechowskiego rzeźbiarza, wieloletniego dyrektora Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, pisał on w jednym ze swoich tekstów o nowym rodzaju praktyki artystycznej. Rozmawiałem o tym z Rossem Winningiem z University of Wolverhampton. Ciekawy człowiek na poły rzeźbiarz, jazzman, multimedia artist, w ogóle swiadomy twórca i kompetentny człowiek dostrzegający medialność świata.

2010-02-28T08:03:00.000-08:00

Przez pewien czas nie mogłem się zdecydować o czym pisać, co jest na tyle ważne aby cokolwiek mówić. Obserwuję często, że ludzie mówią, a później zastanawiają się czy warto było, albo się w ogóle nie zastanawiają. Z takich właśnie wątpliwości i wahań krystalizują się krótkie refleksje.
Poprzez zamieszczony link można pobrać e-book mojego autorstwa. Publikuję w nim krótkie teksty, a w zasadzie tekściki, których nie śmiem nazwać poetyckimi, po prostu krótkie i syntetyczne refleksje nad rzeczywistością z mojego punktu widzenia. Całość ilustrowana grafikami również mojego autorstwa nosi tytuł "A propos sztuki i życia", data ukazania się w sieci www to styczeń 2010, format .pdf rozmiar pliku 7.34 MB, ISBN 978-83-929845-0-4

Europa

2010-02-27T12:47:00.000-08:00

Ciągle powraca pewna myśl, otóż Europa jako Unia, jest projektem francusko - niemieckim. Sięgając wstecz do Karola Wielkiego po jego śmierci zaczęto kontynuować idee zjednoczenia krajów europejskich. To wiemy z historii. Obecna Unia Europejska jest także nawiązaniem do idei zjednoczenia Europy pod kierownictwem krajów dawnego imperium Karola Wielkiego. Dla przypomnienia powiem, że siedzibą Franków były okolice dolnego Renu, później osiedlili się nad Mozą i Skaldą na trenie Brabancji, której głównymi miastami są obecna Bruksela i Antwerpia. Kolebką języka francuskiego jest także obecna Belgia. Stąd znaczące jest umiejscowienie siedziby Unii właśnie w Brukseli. Nie mówię tego wszystkiego z poczucia niesprawiedliwości czy jakiejś zawiści po prostu takie są fakty genealogia mojej rodziny wywodzi się właśnie z tamtych terenów. Co ciekawe i ważne dla mnie jako mieszkańca tego kontynentu odbyła się konferencja naukowa na której mówiono o tym, że Europa po prostu wymiera. Więcej o tym można przeczytać na przykład w artykule „Europa wymiera”. Politycy często mówią o ksenofobii, ale mało mówi się właśnie o tym, że Unia jest jakąś szansą, „łabędzim śpiewem kultury Europy” możliwością przetrwania. Pytaniem jest jakiej Europy chcemy i gdzie są granice mieszania się kultur w obszarze transkontynentalnym. Wspomnę tylko niedawne referendum w Szwajcarii przeciwko budowaniu meczetów najoględniej mówiąc. Nie wydaje się być wrogością religijną, ksenofobią czy rasizmem po prostu chęcią ochrony własnych wartości kulturowych i cywilizacyjnych.
Z innej strony... amerykanizacja kultury następuje, z perspektywy czasu jeśli rozważymy niegdyś przedstawiane argumenty eurosceptyków wobec wstąpienia Polski do Unii... to śmiać się chce z ich kompetencji. Wobec tego co jest aktualnie to jest natłoku przybyszy z zewnątrz Europy jedynie we wspieraniu mądrych działań pan-europejskich jest metoda na przetrwanie kontynentalnej tradycji kulturowej. Nie w ksenofobii jest metoda, ale w mądrym działaniu i kultywowaniu tradycji oraz europejskiej pamięci historycznej.
Polecam kilka artykułów na ten temat: First We Take Manhattan, Then We Take Berlin By Daniel Greenfield Saturday, February 27, 2010 oraz opublikowany w Telegraph.co.uk - Muslim Europe: the demographic time bomb transforming our continent By Adrian Michaels Published: 11:11AM BST 08 Aug 2009

Raymond Chandler

2010-02-09T06:25:00.000-08:00

Rok 2009 był pierwszym w którym sprzedało się więcej książek elektronicznych niż drukowanych na papierze. W ogóle jak spojrzymy na to co jest w księgarniach, to możemy mieć mieszane uczucia. Po pierwsze świetne jest to, że tak wiele istnieje książek i tak wielu autorów. Jeśli dołożymy do tego autorów blogów takich jak ten, to można się zastanawiać nad potopem informacji. Jeśli tak dalej będzie to problemem stanie się znalezienie tego kto nie pisze albo nie kreuje czegoś publikowanego lub do publikacji. Z jednej strony to świetne, a z drugiej straszne.
Tak wiele jest nagród literackich i tym podobnych akcji, ale w zasadzie wiele „produkcji” jest koszmarnie niskiej jakości. Nie ma tego „błysku i oddechu” oraz wszystkiego tego co decyduje o tym że coś jest dobrym pisarstwem. Mam wrażenie, że wraz z upływem czasu i internetyzacją kultury teksty stają się nędzne, a prostota druku i składu niestety... skłania do publikacji.
Dla porównania przytoczę fragment z Raymonda Chandlera: „Z jakiegoś kanionu powiało zapachem szałwii, co mi przypomniało nieboszczyka i bezksiężycową noc. Stiukowe domy z rzadka tkwiły w zboczu jak płaskorzeźby. Dalej nie było już domów, tylko ciemne i ciche wzgórza, nad nimi parę wczesnych gwiazd wstążka asfaltu i po jednej stronie urwisko nad karłowatymi dębami i manzanitą, skąd można chwilami, jeżeli się postoi cicho i zaczeka dosłyszeć wołanie przepiórki. Po drugiej stronie drogi ciągnął się pas nagiej gliny, na którego skraju rozsiane z rzadka polne kwiaty czepiały się wytrwale jak niegrzeczne dzieci, kiedy nie chcą iść do łóżka.”
Kto dziś tak pisze? Kto tak potrafi?

Full contrast

2010-02-02T03:40:00.000-08:00

Wczoraj oglądałem film o W. Jaruzelskim i mam kilka spostrzeżeń natury ogólnej wynikających z tegoż filmu. Ciekawe jest to uwikłanie człowieka w system. Poprzednie zdanie jest bardzo nie jasne bo niczego nie konkretyzuje. Bo co to właściwie znaczy. System tworzą ludzie, ci ludzie moją wolną wolę, mogą współtworzyć system lub nie, mogą ostatecznie w nim funkcjonować w różny sposób. Więc czym innym jest ludzka odpowiedzialność w sensie duchowym, ocena jaką może dokonać Bóg – człowiek nie ma prawa do oceniania w tej perspektywie bo nie ma obrazu całości. Natomiast ma prawo oceniać efekt końcowy działań. Efektem był PRL. Więc ocena tegoż zjawiska powinna być jednoznaczna i prosta. Nie było to państwo wolne, to coś takiego jak Księstwo Warszawskie. Problem jest właśnie w tym niejasnym formułowaniu. Przytoczę teraz fragment książki napisanej przez dwóch wybitnych profesorów historii Janusza Tazbira i Henryka Samsonowicza „Tysiącletnie dzieje Polski” jeden z autorów pisze tak: „Nie wymieniłem tu rozmyślnie okresu Księstwa Warszawskiego, istniejącego z łaski Francji w latach 1807-1813, ponieważ jego polityczna zawisłość od Paryża była chyba nie mniejsza aniżeli podległość władz warszawskich Moskwie w latach Polski Ludowej. Kolejni rezydenci napoleońscy wtrącali się w tym samym stopniu do spraw wewnętrznych Księstwa, co ambasadorzy radzieccy do rządów polskich komunistów. Równocześnie jednak ów brak suwerenności nie tylko nie przeszkadzał w rozwoju świadomości etnicznej Polaków, ale wręcz przeciwnie – działał nań stymulująco.”
PRL był jeszcze gorszy bo miał rozwinięty system represji, nie zmienia to faktu, że generałem nie zostawało się za czasów Stalina jako nie poddany ZSRR... Co tu dużo mówić jest jakaś gra o przetrwanie frakcji dawnego systemu, w aksamitny sposób, wręcz w wersji „soft” starających się zatrzeć kontrasty póki żyją ludzie i póki pamiętają ludzie. Nie można mówić, że czegoś nie było. Pokazuje się jakieś niuanse i melanże zamazując podstawową rzeczywistość, że PRL państwem wolnym nie był i nie mógł być, a rządzić nim mogli jedynie zausznicy Kremla, inaczej się nie dało.
Teraz przypomniała mi się scena z serialu „Czterej pancerni i pies” jest tam taki moment kiedy to ktoś słucha radia i dowiaduje się, że wojska polsko-radzieckie właśnie wkraczają na teren państwa polskiego i są koło Lublina... śmieszne... zważywszy, że ówczesna Polska granica była daleko za nimi na wschodzie, a oni dochodzili do centrum Polski w granicach z 1939 roku. Takich zakłamań PRL naprodukował wiele.
Reasumując współpraca z najeźdźcą jest zdradą, białe jest białym, a czarne czarnym. No i trudno jeżeli ktoś był po niewłaściwej stronie mocy...

Spirale. Logika wszechrzeczy

2010-01-27T05:51:00.000-08:00

Logika wszechrzeczy. Ludzie poszukują różnych rzeczy między innymi a może przede wszystkim logiki. Szukają w różnym celu. Z ciekawości dla pieniędzy. Ja natknąłem się ostatnio na ciekawe artykuły na temat Fibonacciego i spiral w kontekście prognoz ekonomicznych.
„Fibonacci (Leonardo z Pizy; ur. około 1175 r. - zm. 1250 r.) - włoski matematyk. Znany jako: Leonardo Fibonacci. Jego ojciec, Guilielmo z rodziny Bonacci, zajmował stanowisko dyplomatyczne w Afryce północnej i Fibbonaci tam właśnie się kształcił. Pierwsze lekcje matematyki pobierał od arabskiego nauczyciela w mieście Boużia (dziś algierska Bidżaja). Dużo podróżował najpierw razem z ojcem, później samodzielnie, odwiedzając i kształcąc się w takich miejscach jak Egipt, Syria, Prowansja, Grecja i Sycylia. W czasie swych podróży po Europie i po krajach Wschodu miał okazję poznać osiągnięcia matematyków arabskich i hinduskich, między innymi dziesiętny system liczbowy.” (za pl.wikipedia.org) Swoją drogą wikipedia powoli staje się solidna a internet zyskuje rangę super świadomości, ale to na marginesie.
Mówiąc także pół żartem pół serio to chyba on właśnie był ojcem kreatywnej księgowości i rozliczeń które doprowadziły do kryzysu finansowego a jeśli ktoś nie wierzy proszę przeczytać tą zagadkę sformułowaną przez Fibonacciego: „Trzech dworzan miało swoje udziały w pewnej kwocie pieniędzy: udział pierwszego wynosił 1/2 , drugiego - 1/3, a trzeciego - 1/6 całości. Każdy ze współudziałowców pobrał ze wspólnej kasy pieniądze -- niezbyt uczciwie: nie zostało nic. Następnie pierwszy z nich zwrócił połowę tego, co zabrał, drugi -- jedna trzecią, a trzeci - jedną szóstą. Powstałą kwotę podzielono na trzy równe części i dano po jednej trzem dworzanom. Okazało się, że każdy z nich miał wówczas dokładnie tyle pieniędzy ile mu przysługiwało. Ile pieniędzy było w kasie na początku, ile pobrał każdy z nich?” Nic dodać nic ująć.
Później znalazłem artykuł Jana Mazurka opublikowany w portalu bankier.pl o tytule: Teoria spiral Carollana. Artykuł bardzo ciekawy i wykraczający poza ramy ekonomii. Pozwolę sobie zacytować fragmenty. Pierwszy z nich dotyczy zastosowania kalendarza spiralnego w prognozowaniu zachowań ludzkich: „Podstawą budowy kalendarza spiralnego jest ciąg liczb Fibonacciego oraz liczba Φ wynosząca w przybliżeniu 1,618. Ciąg Fibbonacciego można podzielić na dwa ciągi – liczb parzystych i nieparzystych. Największe znaczenie mają daty utworzone na podstawie jednostek, które wynikają z tego samego rodzaju ciągu.
Zastosowanie kalendarza spiralnego pozwala na znalezienie prawidłowości, jakie mają miejsce w umiejscowieniu w czasie pewnych zachowań ludzkich – także związanych z inwestowaniem na rynku finansowym. Wpływ ciał niebieskich na zachowania ludzkie znajduje potwierdzenie w wynikach najnowszych badań. Jak wynika z proporcji stosowanych przez budowniczych starożytności, istniała na ten temat wiedza, która była gromadzona przez wielki.
Na zachowania ludzkie mają wpływ czynniki zewnętrzne tu, na Ziemi oraz poza nią. O wpływie naszego satelity na Ziemię można przekonać się obserwując przypływy morza, a niektórych wrażliwych ludzi siłą grawitacji wyciąga z łóżka.
Okazuje się, że ma on również wpływ na sytuacje na giełdach. Zmiany kursów akcji są wypadkową zachowań wielu ludzi (dziś już miliardy mieszkańców naszego globu inwestuje w różny sposób). Jeżeli Księżyc z odległości 384 tysięcy kilometrów potrafi podnieść ogromne masy wody na wysokość nawet do 2 metrów to czyż nie może również oddziaływać na stan naszych umysłów?” Drugi fragment: „Centralnym punktem kalendarza jest ognisko znajdujące się w centrum spirali i stanowi jej punkt zakotwiczenia. Rozpoczynając od ogniska można rozpocząć wędrówkę w czasie – zarówno wstecz, jak również do przodu. Odwijając kolejne jednostki czasowe można znaleźć na osi czasu istotne punkty zwrotne, które potwierdzą ważne wydarzenia, których powiązania z innymi wydarzeniami dotychczas nie kojarzyliśmy.
Jeżeli spirala powiększa się zgodnie z ruchem wskazówek zegara – mówimy o spirali prawoskrętnej. Kolejne rzuty na oś czasu oznaczają przesuwanie się do tyłu w czasie – spirala wsteczna.”
Następny fragment artykułu odnosząc się do spirali wykreślonej przez Christofera Carolana „Na podstawie tej spirali można wskazać, że wydarzenia nawet sprzed dwóch wieków miały wpływ nie tylko na to, co było sto lat temu, lecz również na zachowanie rynku obecnie. Niewiarygodne, lecz wykresy mówią same za siebie. Nic nie dzieje się bez przyczyny, wiemy to własnego życia, a także obserwacji świata. Przecież to, że obecnie żyjemy oraz jakie mamy pochodzenie zależy od postępowania naszych nawet bardzo dalekich przodków w każdej dziedzinie życia - walki o byt, migracji, odżywiania się, rozmnażania. To że nasz pra, pra, pra przodek 100 tysięcy lat temu stoczył zwycięską walkę z dzikim zwierzem, a potem wybrał się z Afryki do Europy, a nie Azji zdeterminowało miejsce naszego urodzenia na tym kontynencie, a także wiele cech fizycznych naszego organizmu. Inny przykład – dzięki temu, że Watt nie zmarł na gruźlicę w dzieciństwie, to w przyszłości wynalazł maszynę parową, która odmieniła na dziesiątki lat życie ludzkości oraz wpłynęła na rozwój cywilizacji. Nie wykluczone, że zostałaby ona wymyślona w późniejszym czasie, lecz rozwój cywilizacji byłby przesunięty na osi czasu. Być może bylibyśmy obecnie na etapie rozpowszechniania Internetu, a nie jego zaawansowanego rozwoju. Czyżby spirale logarytmiczne mogły być wehikułami umożliwiającymi podróżowanie w czasie?”
Dalej artykuł odnosi się już ściśle do prognoz ekonomicznych.
To bardzo ciekawe podejście do rzeczywistości. Ludzie czytają horoskopy szukają sensu w ruchach gwiazd, matematyce sfer, przekładają na dźwięki ruchy kosmosu szukając sensu i zasady pierwszej. Alchemicy poszukiwali kamienia filozoficznego, kiedyś czytałem także książkę o poszukiwaniu miejsca gdzie w człowieku jest umiejscowiona dusza. Wydaje się że w człowieku jest więcej wiary w rzeczywistość poza materialną która wpływa na rzeczywistość realną niż to utrzymują racjonaliści i materialiści.

Kot

2010-01-22T03:43:00.000-08:00

Kot to bardzo ciekawa istota. Bardzo tajemnicza i inteligentna. Nic dziwnego, że kiedyś uważano go za stworzenie powiązane w jakiś sposób z mocami nie z tej ziemi. Każdy chyba właściciel kota rozumie o co mi chodzi.
To wyjątkowe stworzenie nie śmiem powiedzieć inaczej jak - istota. Ma swoją inteligencję i świat, humory i odruchy. Na pewno jest jakieś kocie niebo... Nie może być inaczej.

Une jeune fillette.

2010-01-13T11:29:00.000-08:00

No i znów o muzyce... radości zmysłów. Dziś chciałbym ponownie parę słów rzec o wspaniałej muzyce francuskiego baroku. „Une jeune fillette” to pieśń sięgająca tradycją renesansu. Odnosi się do katolickich korzeni Europy które w jakiś dziwny sposób ulegają zatarciu, ale cóż byłoby bez tych tradycji? Nie mówię tu o samej religii, choć u podstaw wszystkiego umiejscowić można jedno pytanie. Wiadomo jakie. Później pieśń istniała w muzyce francuskiej wiążąc się swym nastrojem z protestancką tradycją religijną.

Une jeune fillette
de noble coeur,
Plaisante et joliette
de grand' valeur,
Outre son gre on l'a rendu' nonnette
Cela point ne luy haicte
dont vit en grand' douleur.

Vn soir apres complie
seulette estoit,
En grand melancolie
se tourmentoit,
Disant ainsi, douce Vierge Marie
Abregez moy la vie,
puisque mourir je doy.

Czerń spowija nasze życie swą aksamitną miękkością od pierwszych chwil do ostatniego spojrzenia.

Przestrzeń skojarzeń myśli i idei

2010-01-06T11:08:00.000-08:00

W zależności od tego, do jakiej sfery zjawisk odnosi się myślowa refleksja artysty, buduje on przestrzeń fizyczną o cechach odnoszących się do tworów realnych lub imaginacji na ich podstawie stworzonych. Tak, więc dzieła o cechach abstrakcji – w tym przypadku rozumiemy jako brak związku z codzienną przedmiotowością, w szczególności dzieła nie przedstawiające człowieka. Zawsze jednak forma przestrzenna jaką by ona nie była daleką jest od konkretnego przedmiotu odnosi się do form lub zjawisk realnych i ich elementy przestrzenne zawiera lub odzwierciedla. Dzieło może być raz to florealne raz krystaliczne w formie innym razem odnosić się poprzez zespół form wywołujących skojarzenia z odmiennymi sferami życia czy wrażeń. Inaczej jest w przypadku dzieła przedstawiającego mamy tu możliwość obserwowania naśladownictwa rzeczy konkretnej. Poprzez odzwierciedlanie przestrzeni – brył będących czy to człowiekiem czy zwierzęciem na przykład możemy doświadczać nowego spojrzenia na znane nam formy, bowiem nawet sztuka naśladowcza jak na przykład realizm nie była obiektywna.

34 sekundy ciszy

2010-01-03T02:01:00.000-08:00

34 sekundy ciszy tyle udało mi się odnaleźć w otaczającym nas zgiełku. Dobre i to. Ostatnio widziałem film dokumentalny poświęcony działalności wielkich korporacji farmaceutycznych i ku mojemu zdziwieniu w dziesiątce leków, które dają im największe zyski są w zasadzie tylko dwie grupy leków: te na depresję i te na obniżenie poziomu cholesterolu. Cywilizacja zjada swój własny ogon...

Kiedyś napisałem takie słowa:

W ciszy bezszelestnie jak mgła
Przychodzi mistyczne natchnienie,
i chleb smakuje jak manna,
lecząc promieniami wschodzącego wcześnie blasku,
rozświetla szczeliny naszych słabości
I ani szmer, ani szelest
nie zakłócą porządku kosmicznej idei.

Przełom czasu. Każdy koniec jest początkiem.

Blaskiem światła
roziskrzy się anioł.
Milczeniem ciszy uświęci
gdy minie to co pozostało,
gdy byt z niebytem
jedność uczynią,
gdy wszystko
jest tożsamością i wynikaniem.

Święta Bożego Narodzenia

2009-12-22T03:56:00.000-08:00

Kończy się rok... święta, najpierw wszystkiego najlepszego tu obecnym, którzy zechcieli poświęcić swój czas na czytanie moich słów, to jakby ktoś ujął sobie mały fragmencik czasu i dał mnie, naprawdę to doceniam.
2010 rok, który nadchodzi może być czasem dobrym i twórczym i oby taki był. Dziesiątka to liczba pełni. Poza tym każdy rok więcej to o jeden rok mniej więc mnie determinacji przybywa z każdym upływającym rokiem. Być może to wydaje się paradoksem, a być może koziorożce bo taki jest mój znak takie po prostu są.
Koniec roku to czas przesilenia, nowego życia i nowej energii, nowego początku i nowych szans, nowych nadziei. Więc niech radość i siła przeważa w naszym życiu nad troskami które zawsze przemijają.

Socjalizm niepokonany

2009-12-13T13:56:00.001-08:00

Dziś rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Minęło sporo lat. Widzę tłumy pod oknami willi „generała” i słyszę ciągłe pytania kim był bohaterem czy zdrajcą. Otóż to już niesmaczne. Każdy kto tamtego systemu doświadczył i był jego świadom choćby obserwując zmagania swoich rodziców choćby ten wie że cały tamten system był jedną wielką zdradą, fałszem i ciemięstwem. Każdy kto był decydentem tamtego systemu był zdrajcą bo cały tamten system był zdradziecki od podstaw i od środka. Ludzie którzy zostawali generałami w tamtym systemie nie byli by nimi gdyby nie wielbili miłości polsko - radzieckiej. Nie byli by nimi gdyby nie szanowali kraju najeźdźcy, kraju którego wojska stacjonowały w Polsce, którego języka ludzie uczyli się obowiązkowo, etc. Nie idzie w tych zmaganiach o to że ci którzy wtedy żyli nie wiedzą jak to co było ocenić ale o to aby w przyszłości była przestrzeń myśli aby to co było, socjalizm i cała ta obrzydliwa rzeczywistość mogła być oceniona pozytywnie. Obrzydliwe w tym systemie było to że wszystko było „normalne na co dzień”. Że po latach nadal wielu ludzi mówi że było ok. Mimo że nie było wolności, że była bieda, że takie lub inne zło się działo autentycznie. Nikt zdaje się nie pamiętać że pierwsze powojenne wybory były sfałszowane i to był grzech pierworodny tegoż systemu i wszystko co było później było fałszem i nie ważne jest czy ktoś na szczytach władzy myślał tak czy inaczej, ważne że przyczyniał się do funkcjonowania systemu represji. Cały stan wojenny był w końcu represją, a nie ratunkiem, nie był miłością ale pałowaniem. Zło jest złem ale najtrudniej w Polsce mówić właśnie o tym bo wielu ludzi dba o to co zyskali w poprzednim systemie i co rozbudowali w obecnym. Socjalizm upadł bo nie pozwalał ludziom na wolno rynkowe działania i bogacenie się, doprowadził ludzi do biedy i zdechł. Moi zdaniem nie upadł by gdyby dano ludziom właśnie takie wolności. To co jest obecnie to metamorfoza socjalizmu zwana potocznie polską demokracją. W tym kraju podział społeczeństwa ukształtowany jeszcze w socjalizmie trwa nadal i nie jest on pionowy według linii ideologicznych czy religijnych, tylko poziomy i ustalony zgodnie z kryterium umiłowania władzy, manipulacji i potencji jej sprawowania na wszystkich szczeblach. Ludzie kompetentni są zawsze poza systemem bo są tak naprawdę niewygodni, a ich opinie są wręcz niestosowne. Władza wszelkiego szczebla i rodzaju przypada aparatczykom i kolesiom zazwyczaj bez osobistych poglądów. Oto idzie by ludzie z prawej i z lewej strony nie byli przyłapani in flagranti na wyuzdanym seksie z komunizmem.

Przestrzeń i sztuka

2009-12-02T02:50:00.000-08:00

Przestrzeń jest kategorią wspólną dla wszystkich zjawisk dziejących się z uwzględnieniem naszej fizyczności. Stanowi ona element strukturalny w pojmowaniu naszego świata. Zjawiska urbanistyczne, architektoniczne i rzeźbiarskie stanowią szczególny przejaw aktywności twórczej człowieka w zakresie transformowania zastanych struktur przestrzennych.
Mówiąc o przestrzeni już jej fizyczna definicja zakłada pewnego rodzaju „zdarzeniowość” istnienie następstw faktów (mimo ich chwilowości) bowiem: „przestrzeń – podzbiór czasoprzestrzeni składający się z równoczesnych zdarzeń elementarnych [...] zdarzenie elementarne – punkt czasoprzestrzeni; matematyczna idealizacja zjawiska fizycznego zachodzącego w zaniedbywanie małym obszarze przestrzeni i trwającego zaniedbywanie krótko.” ( Fizyka, Warszawa 1987, ss. 227, 315.)
Percepcja przestrzeni i jej logiczna analiza są istotne dla rozumienia i świadomego kształtowania naszego habitatu. Przestrzeń rzeźbiarska jako szczególnie wyrafinowane działanie, jednoczące aktywność w zakresach: formowania struktur, wizualizowania pojęć, propagowania idei, ma szczególne znaczenie. Jest ona tym istotniejsza im częściej dzieła rzeźbiarskie znajdują swe miejsce w krajobrazie miast jako rzeźba publiczna. Forma architektoniczna, rzeźbiarska, urbanistyczna zbudowane są w oparciu o też same zasady kształtowania przestrzennego, różnią się skalą i funkcjonalnością. Dlatego do tych trzech różnych form dają się odnieść słowa Juliusza Żurawskiego: „forma architektoniczna powstała na skutek działania człowieka i tym samym musi być zależna od jego budowy psychofizycznej i od historii społecznej. Uformowania architektoniczne podległe są takim samym procesom rozwojowym, cyklicznym jak człowiek, o którym nie sposób mówić bez rozważania jego historii w najszerszym tego słowa znaczeniu.” (J. Żórawski, O budowie formy architektonicznej, Warszawa 1962, s.10.)

Sukces à la PRL

2009-11-30T15:16:00.000-08:00

Wobec powszechnego szczęścia i nieogarniętego triumfu Polski na arenie walki z kryzysem, nieodzowne jest złożenie życzeń wszystkim sprawującym władzę dotychczas. Niezależnie od poglądów politycznych jakie głoszą ich słowa wyrażają szczere pragnienie ciężkiej i owocnej pracy dla kraju. Aby nam wszystkim żyło się dostatnio. Polska osiągnęła 1,7 % PKB ! Powinniśmy być dumni!
No i na serio, jakiż to swoisty mix absurdalnego powstańczego hurra patriotyzmu z propagandą sukcesu. To co widzimy dziś jest jedynie rozdzielonym na kilka zwalczających się frakcji PRL-em, jedni bardziej mówią ala Gierek, inni wolą tańczących wojaków, inni zaś ględzą. Całość kołacze się gdzieś po obrzeżach zwyczajnego świata między Orwelem a Panem Tadeuszem.
Parę lat przeżyłem w tym kraju i obserwuję to wszystko z dystansem, nic się nie zmieniło oprócz kroju garniturów i paru drobiazgów. Niby jest po nowemu, wolny rynek etc. Sukcesy, wolność itd. itp., ale wszędzie jest ten swojski smrodek PRL-u, ten sentyment do „picowania” rzeczywistości w skali mikro i makro.
Za ilustrację do mojego komentarza polecam komentarz profesjonalnego ekonomisty analityka K. Kolany do hurra optymistycznych danych ekonomicznych zamieszczony w portalu bankier.pl: „Nie powinniśmy popadać w przesadny optymizm: co prawda najczęściej podawana w mediach wartość (1,7%) okazała się nieco lepsza od oczekiwanych 1,3%, ale już dane odsezownowane nie napawają optymizmem. W tym ujęciu wzrost wyniósł 1% w ujęciu rocznym wobec odpowiednio 1,5% i 1,3% w pierwszym o drugim kwartale – czyli wzrost gospodarczy w Polsce ciągle hamuje. Brak przyspieszenia widać też w ujęciu kwartalnym: tu mamy wzrost o 0,5% kw/kw, czyli tak samo jak w drugim kwartale i zdecydowanie słabiej niż w roku 2007. ”
No i jeszcze krótki cytat z tegoż artykuliku: „Niepokoi też struktura dynamiki polskiego PKB. Jeszcze zimą ekonomiści uważali, że motorem wzrostu będzie popyt konsumpcyjny. Teraz te prognozy definitywnie możemy uznać za nieaktualne – w trzecim kwartale popyt był o 0,2% niższy niż rok temu. O tyle samo zmalały też inwestycje, co sugeruje, że przedsiębiorcy nie wierzą w rychłą poprawę koniunktury lub że dysponują nadwyżkami mocy produkcyjnych. Drugą smutną wiadomością jest fakt, że Polska przestała być gospodarczym prymusem Europy.” (źródło cytatów)

Strach, żeglarz i cywilizacja

2009-11-29T01:35:00.000-08:00

Rzymianie mówili: navigare necesse est, no i dodawali do tej powszechnie chyba znanej sentencji drugą jej część: vivere non est necesse, co czyniło całość nie tak już optymistyczną.
Seneka zaś mówił: „Cóż dziwnego, że Bóg twardo doświadcza szlachetne dusze? Miękkość nie jest nigdy sprawdzianem cnoty.” Fascynujące jest ludzkie dążenie do odkrywania i podboju wyrażające się dążeniem do odkrywania nowych lądów, obszarów. Podziwiam ludzi i narody odważne. Pan daje ludzkości trudne czasy i doświadczenia właśnie po to aby smakować życie w pełni, aby dać nam sposobność odkrywania naszej odwagi i mocy.
Tymczasem na świecie... sześć tysięcy zdesperowanych wielbłądów napastuje australijską osadę, ludziom wypiły wodę, zanieczyściły jedzenie, szaleje kryzys albo może pełza, permanentna dziura w budżecie Polski rośnie do nieprzyzwoitych rozmiarów, krzewią się jak krzaki bzu afery wielkiego i zerowego kalibru, niektórzy czekają kolejnego spodziewanego końca świata.
Świat to zdesperowany człowiek pełen lęków. Najgorszy w życiu jest strach sam w sobie, jako taki, wszędzie jest i paraliżuje wszystkich w różnym stopniu – rynki finansowe, gazety, społeczeństwa.
Jeszcze nie skończyła się jedna pandemia, a tu już gazety donoszą o nowej spodziewanej latem... Wirus Zachodniego Nilu... przynajmniej ładna nazwa nie jakaś zwyczajna, powszednia grypa. Kojarzy się ze „Śmiercią na Nilu” Agathy Christie.
Krótko mówiąc strach to największy obłęd tego świata, rynki finansowe oprócz cyfr i statystyk posługują się strachem prawdziwym i tym wykreowanym aby odnieść sukces. Żyjemy w czasach manipulacji demokracją. Ciekawie wypowiada się na ten temat Jesús Huerta de Soto Ballester: „Nie wiem, co mówi na ten temat szkoła austriacka, ale osobiście nie jestem demokratą. Z greckiego "demos kratos", "kratos" oznacza absolutną władze ludu. Jestem przeciwko władzy absolutnej, króla, ludu, świętego Piotra czy kogokolwiek innego. Władza absolutna korumpuje, korumpuje absolutnie. Hayek powiedział: "Nie jestem demokratą, jestem za izonomią, za równością wszystkich wobec prawa" - wszyscy ograniczeni przez prawo, także politycy. Popieram rząd ograniczony w maksymalnym możliwym stopniu, wliczając w to nawet brak państwa. Demokracja jest bardzo niebezpieczna, ponieważ legitymizuje władzę państwową, ponieważ wybrani w demokratycznych wyborach reprezentanci mogą być uznani za uprawnionych do stosowania przymusu względem społeczeństwa. I w wielu przypadkach demokracje są złe. Pamiętajmy, że Hitler doszedł do władzy w sposób demokratyczny, to nie był zamach stanu od wewnątrz, tak jak to zrobił [Alberto - przyp. red.] Fujimori czy jak chciał zrobić Chavez, albo jak próbuje się teraz zrobić w Hondurasie i tak dalej. Decyduje większość, która może być demagogicznie wykorzystana w celu zdobycia władzy absolutnej. I jest to bardzo stare zjawisko, Juliusz Cezar działał tak samo, podobnie wojny domowe w Rzymie itd. Wszystko to jest tylko powtarzaniem, nic się nie zmienia.” i dalej o państwie mówi on „Tak, bo tak powiedziałem, oczywiście. Jestem przekonany, że mieszanina, koktajl z monopolistycznej agencji przymusu (którą jest państwo) i natury ludzkiej jest wybuchowy. Bo jeśli państwo istnieje, staramy się otrzymać dotacje państwowe, świadczenia państwowe, osiągnąć władzę polityczną itd. Staramy się zaspokoić nasze potrzeby w inny sposób niż poprzez dobrowolną wymianę rynkową. Aktualny stan rzeczy faworyzuje najniższe i najbardziej perwersyjne skłonności ludzkie. Dlatego też jestem za kapitalizmem libertariańskim czy też anarchizmem własności prywatnej i przeciwko jakiejkolwiek formie państwa.” (zob: Przeciwko każdej formie państwa - wywiad z profesorem de Soto, http://www.mojeopinie.pl)
Do sprawnego zarządzania demokracją potrzeba jednej rzeczy, mediów i „rządu dusz”. Wiedział to Hitler stąd jego wielkie poparcie dla ministra propagandy Rzeszy. Wiedzieli to socjaliści, wiedzą to także wszyscy rządzący na świecie ludzie. Pozostaje tylko wyeliminowanie przypadku, polegające na usunięciu elementu myślenia i wolnej woli. Można to zrobić w dwojaki sposób po pierwsze otumanić ludzi propagując prostactwo i konsumpcjonizm, odnosząc się do najprostszych instynktów, seks, jedzenie, pęd ku karierze, po drugie tworzyć system państwowy i kreując tempo rozwoju i tak zwany wyścig szczurów, pęd nie pozwalający na myślenie w pogoni za realizowaniem powinności. Myślenie i wolność jest coraz bardziej dla nielicznych.
Problem jest mimo to bo aby to wszystko okiełznać trzeba by systemu wszechogarniającego i powszechnego albo... tendencji i przekonań. System jest nie do zbudowania, a jeśli popchnie się sprawy we właściwym kierunku ludzie sami się ograniczą, sami założą sobie jarzmo na kark. Wystarczy tylko podsycać przekonania i podsuwać rozwiązania coraz to prostszym i bardziej otumanionym społeczeństwom. Jak to mówili niektórzy: „mądrość mędrca jest w czasie wolnym” a tego obecny człowiek nie ma mieć, a jeśli ma to powinien przeznaczyć tenże czas na produktywizm.
Stąd ważna jest rola humanistyki i myślenia aby tym tendencjom się sprzeciwiać bo kiedy rozum śpi budzą się demony, a to czyni z ludzi zastraszone i gryzące zwierzęta.
Po prostu nie trzeba się bać wyzwań, życia i śmierci. Kiedyś znalazłem ten wiersz Adama Mickiewicza.

Żeglarz

Ilekroć ujrzysz, jak zhukana fala
Po głębiach barkę przerzuca tułaczą,
Niech się anielskie serce nie użala
Nad płynącego trwogą i rozpaczą.

Tę barkę wicher odbił od okrętu.
Na którym żeglarz swe nadzieje złożył;
Jeżeli wszystko jest pastwą odmętu,
Czegoż by płakał? o co by się trwożył?

Lepiej mu pośród żywiołów bezrządu
Walczyć co chwila z nowymi przygody,
Niż gdyby wybrnął i z cichego lądu
Patrzył na morze, i liczył swe szkody.

Odessa, 1825. kwiet. 14

Near death eperience

2009-11-22T07:39:00.000-08:00

Dr. Kenneth Ring profesor psychologii z Uniwersytetu Connecticut tak pisze o NDE czyli doświadczeniach bliskich śmierci: "Any adequate neurological explanation would have to be capable of showing how the entire complex of phenomena associated with the core experience [that is, the out-of-body state, paranormal knowledge, the tunnel, the golden light, the voice or presence, the appearance of deceased relatives, beautiful vistas, and so forth] would be expected to occur in subjectively authentic fashion as a consequence of specific neurological events triggered by the approach of death ... I am tempted to argue that the burden of proof has now shifted to those who wish to explain NDEs in this way." Więcej na ten temat w świetnym serwisie www.near-death.com Jest tam mnóstwo informacji, zarówno dokumentów, indywidualnych doświadczeń jak i analiz naukowych i medycznych, psychologicznych, neurologicznych. Bardzo profesjonalna analiza problemu, warto poczytać i pomyśleć

Wojna i ludzie

2009-11-17T13:25:00.000-08:00

Gdy miałem dziesięć lat słuchałem tego walca... Byłem zachwycony... Słuchałem go z płyty jeszcze z lat dwudziestych, dziś to już zabytek i rzadkość, klimat tej muzyki był wręcz magiczny. Później czytałem Dostojewskiego … Rosja... Nie jestem ani rusofilem ani rusofobem, ale warto docenić piękny klimat i wielki talent.
Po latach dowiedziałem się, że jeden z moich przodków walczył i zginął w pierwszej wojnie światowej w wielkiej bitwie pod Sarykamyszem, został odznaczony medalem w trzechsetną rocznicę panowania Romanowych. Jakaż to wszystko dziwna historia choć moje korzenie nie są wschodnie, rosyjskie, słowiańskie jeden z moich przodów nie oparł się wichrom historii. W zasadzie wszyscy jesteśmy częścią jakichś rytmów życia, codzienności zależnej od polityków i ich decyzji. Moi przodkowie walczyli po stronie trzech cesarzy, fakt że w większości po germańskiej stronie. Długo by mówić o genealogii, ale ten walc wspaniale oddaje ideę pamięci poległych we wszystkich wojnach tego świata.
Dla przypomnienia i informacji napisał go Ilja Alieksiejewicz Szatrow, muzyk i kompozytor rosyjski który w czasie wojny rosyjsko-japońskiej w 1905 roku służył w Mandżurii w Mokszańskim Batalionie Piechoty. Walc powstał po krwawej bitwie pod Mukdenem. Za udział w której Szatrow był odznaczony Orderem Św. Stanisława. Walc poświęcony jest właśnie pamięci poległych w tej bitwie bohaterów.
Tak to losy ludzkie splatają się w tańcu śmierci z dziejami cywilizacji.
Wspomnę jeszcze jednego człowieka wplątanego w I wojnę światową... Witkacy, fenomen, wspaniały filozof, artysta dla którego mam wielki sentyment i szacunek. Zaciągnął się do elitarnego Lejb-Gwardyjskiego Pułku Piechoty. Podobno nigdy nikomu nie opowiedział o tym co na wojnie przeżył. Uczestniczył w tejże I wojnie światowej po stronie rosyjskiej w bitwie na Ukrainie jego przeciwnikami w walce byli żołnierze z Legionów Piłsudskiego... Takie ot skomplikowane losy europejczyków.
Szaleństwo życia i dążenie do całej prawdy i czystej formy, esencji egzystencji – Witkacy oddawał jak nikt poprzez często żartobliwe na pozór wiersze jak ten oto:

Dla Chorych Diabłów

Dla chorych diabłów, przewrotnych aniołów
Szpital wariatów, za którego próg
Nie przejdzie mędrzec ani książę liczb.
Tam już na wieki oddać się czarnemu
Którego zrodziła góra ognista,
i tam pozostać - biała jako glista
Pozostać wierną bóstwu nieznanemu
W przepięknej małpy uściskach się miotać
Słuchając ciszy międzygwiezdnych ech
Patrzeć na męki i krew czarną żłopać
W bebechy krawawe puszczać zimny śmiech.
Kwiczeć z rozkoszy i rozkosz tę kopać
Aż póki nie przyjdzie ostatni zdech.

Pisanie i Gałczyński

2009-11-10T06:33:00.000-08:00

Pisanie jest małym światem w skali mikro, zupełnie nie materialnym, ale niewątpliwie realnym. Jest bardzo osobistą wypowiedzią próbą kontaktu z otoczeniem. Działaniem mającym na celu określenie sytuacji w jakiej się znajdujemy lub po prostu czymś ...
Poniżej świetny utwór historyjka, bzdura, ale jakże miła, atrakcyjna i barwna.
Ballada o trąbiącym poecie Autor: Gałczyński

Mówią, że była panienka,
co miała na imię Ina.
Gdy chciała powiedzieć: “kocham”,
mówiła: “kokaina”.

Miała niebieską wstążkę
i niebieskiego kota.
Kot wąchał “kokainę”,
a Ina wąchała kota”.

A był jeszcze jeden poeta,
co chodził na koturnach;
jak się urżnął, to zwykle mówił:
- Moja muza jest górna i chmurna.

Panienka ma oczy zielone,
jak najzieleńsza trawa.
Poeta cierpi na nerki
i nosi czarny krawat.

Kochał poeta panienkę,
panienkę imieniem Ina;
mówił: – Powiedz mi: “kocham”,
a ona: – Kokaina.

Wieszcz mówił: – Jako łódź złota,
ciągniona przez gołębie,
jesteś. A potem w nocy
długo trąbił alembik.

I raz, a było wieczorem,
rzekł pisarz: – Nie bądź westalką,
a zresztą do twarzy ci będzie
na czarnym katafalku.

I zabił poeta panienkę
w zachodu amarantach,
i zabił ogromnym nożem
na tle obrazu Rembrandta.

Krajały niebo pioruny,
jak okrwawione noże.
Poeta uciął głowę
i wbił na długi rożen;

i smażył głowę panienki,
i zrobił twarz goryla.
Och, to było straszne!
coś, niby nekrofilia.

(Kondukty kotów niebieskich
szły w średniowieczny tan.
A potem był świt bolesny
koloru bleu mourant.)

Obłuda państwa opiekuńczego

2009-11-02T14:06:00.000-08:00

Czytałem teksty o wyuczonej bezradności – bardzo ciekawa i pouczająca teoria. Na pewno warta refleksji. Każdy w życiu doświadcza takiego stanu. Stoimy w miejscu i nie wiemy w którą stronę się udać oględnie rzecz ujmując. Oczywiście wyuczona bezradność określana jest bardziej naukowo, a mianowicie: "Bezradność jest stanem wyuczonym, wytworzonym przez narażenie na szkodliwe, nieprzyjemne sytuacje, w których nie ma możliwości ucieczki lub których nie da się uniknąć. W demonstracjach eksperymentalnych, które ujawniają analogiczne skutki u ludzi jak i u zwierząt, powtarzające się, niemożliwe do uniknięcia emitowanie wstrząsów względem psa wytwarza u niego pewien rodzaj patologicznej bezradności do tak skrajnego stopnia, że nawet kiedy zwierzę ma możliwość ucieczki, to z możliwości, o której mowa, nie skorzysta" (A.S. Reber, 1985, s. 319).
Przeanalizujmy rzecz całą pies jest na przykład bity lub rażony prądem gdy chce wyjść, no to logicznie myśli że nie warto tego robić bo znów dostanie, logiczne i proste, ile razy łeb wychyli tyle razy dostanie, więc każdy zdrowo myślący pies pomyśli nie wystawię łba o nie, no bo po co i tak dostanę więc nie będę próbował. To logiczne i było by dziwne gdyby próbował. Psychologowie robią z tego problem, albo go dostrzegają po prostu, weźmy na przykład bezrobotnych, tak faktem jest ich bezradność. Nie mają pracy, więc z czasem nie chce im się szukać, bo jej do tej pory nie było, więc można założyć, że i tak nie będzie. Błędne kółko. Trzeba je przerwać i wmawia się ludziom: to wasz problem, bo wy nie umiecie, powinniście itp., co nie poprawia ich kondycji psychicznej, jak byli przekonani o niemożności tak są dalej o niej przekonani. Z tym, że oprócz braku pracy wmawia się im, że to oni źle diagnozują rzeczywistość, że w zasadzie to praca jest tylko jej znaleźć nie potrafią. No i tu jest luka w rozumowaniu, w przypadku psa był bity lub rażony jakimiś innymi negatywnymi bodźcami aby taki stan się pojawił, bez realnych negatywnych bodźców nie zaistniałoby zniechęcenie psa, a bez realnego bezrobocia zniechęcenia człowieka... Jaki z tego wniosek? Rzeczywiste istnienie negatywnych bodźców – po prostu nie stosujcie bodźców, a nie będzie ich negatywnych efektów, nie można razić psa prądem, a człowieka traktować bezrobociem. Czym w zasadzie ono jest? Wmawia się ludziom status bezrobotnego, państwa hodują bezrobotnych, po prostu, hodują, dają zasiłki zamiast pozostawić ludziom możliwość jakiejkolwiek alternatywnej pracy, czy to głoszenia wierszy na rogu ulic czy czegokolwiek innego wedle kreatywności. Wmawia się ludziom najpierw jak mają postępować, jak się ubrać na rozmowę kwalifikacyjną, jak pisać cv, a tu po prostu potrzeba metod alternatywnych, rewolucyjnych, dopasowanych do indywidualnych potrzeb i cech po prostu wolnoci a nie reglamentacji i odgórnych form. Diagnoza rzeczywistości często nie prowadzi do prostych rozwiązań. Państwa, rządy i ich aparaty biurokratyczne wiążą ludzi pętami zasiłków i datków, upośledzając ich możliwości obronne i „wyrywają kły”. Uczą konwencjonalnych zachowań i reguł, a ci którzy się do nich stosują dostają frustrację i nic więcej. Państwa socjalne to zagłada, państwa socjalne są jedynie pożywką dla aparatczyków biurokratycznych, którzy dystrybuują pieniądze potencjalnym obywatelom i „numerom statystycznym”. Człowiek jest o tyle ważny o ile jest numerkiem w statystycznej machinie państwa. Państwa tego typu do jakich zaliczyłbym Polskę są biurokratycznymi folwarkami, a nie miejscem do życia dla ludzi. Popieram państwa gdzie stawia się własną inicjatywę człowieka, gdzie państwo nie wmawia ludziom, że im coś da, a nie da w rzeczywistości nic oprócz postronka biedy na którym kolejni bezrobotni będą wisieć.
Frustracja rodzi się z niemożliwości kupowania dóbr, a człowiek musi nabywać bo jest nauczony dbać o swój status, błędne koło nie jest fikcją to realność i niedomoga społeczeństwa i państwa, które niektórym daje przywilej czerpania korzyści z dystrybuowania pieniędzy z podatków na różne rodzaje pseudo aktywności i aktywizacji potrzebnej jedynie aby tymże darczyńcom i dystrybutorom wypłacać pensje z budżetu tegoż państwa.
Klatką jest państwo i aparat urzędniczy, prądem który razi są haracze typu zasiłki, przepisy, podatki, nakazy etc. tylko pies i jego cierpienia są realne bo oprawcy są poza horyzontem zdarzeń i nie mówią o nich psychologowie. Ktoś w końcu czerpie z tego procederu korzyści i chyba satysfakcję.

Messiah

2009-10-29T01:38:00.000-07:00

Oratorium Mesjasz G.F. Haendla towarzyszy mi od zawsze, napisane w 14 dni w Irlandii … cóż za pasja i majestat. Miałem okazję być z synem przed epitafium Jerzego Fryderyka Haendla w Opactwie Westminsterskim, to wspaniałe uczucie. Mimo to najpierw był Bach... pierwszy utwór jaki poznałem to Oratorium na Boże Narodzenie, jeszcze w czasach nagrywania na kasety, nie wiedziałem czego słucham, nie znałem tytułów ani nazwisk, miałem 9 lat ale muzyka była oszałamiająca, od tamtego czasu nigdy się z nią nie rozstaję.
Co ciekawe całe bogactwo dźwięku i doskonałą kompozycję można w pełni dostrzec śledząc nuty wraz z muzyką, to jakby głębsza refleksja nad tym zjawiskiem jakim jest Oratorium Mesjasz.

And he shall purify the sons of Levi... i ten wspaniały moment przy słowach: that may offer unto the Lord an offering in righteousness, in righteousness ...

Kodeks rycerski

2009-10-26T11:17:00.000-07:00

Kodeks rycerski niby powszechnie znany, ale ciągle wart przypomnienia i propagowania, prostota i logika godnego życia.

O sposobach czynienia, by prawym rycerzem zostać:

O żywocie

*człeka wszelakiego szanować
*miłość w sercu nosić prawdę sercem i usty wyznawać
*dobra i prawości przed złem i niesprawiedliwością bronić
*słowu danemu wiernym być
*zapalczywości nie mieć, gniewu nierozważnym uczynkiem nie wykonywać
*zważać na dumę rycerska by pycha nie została splamiona
*nigdy, jako żyw, pleców swoich wrogowi nie pokazywać

O służbie

*ducha swego i ciało doskonalić, w wierności powołaniu swemu pozostawiać
*ciało swe w sprawności trzymać, być zawsze do broni gotowym
*majątek swój pomnażać i w należytym porządku trzymać, by godnie w pole wystąpić, gdy zajdzie potrzeba
*w miłosierdziu swoim hojnym być, w złej przygodzie uczynkiem i majątkiem wspomagać

O porządku

*sprzeczek nie miłować
*ze skłóconymi pojednać się przed słońca zachodem
*rozkazaniu starszego we wszystkim być posłusznym
*oczu nie zamykać na grzechy występnych braci, lecz ku ich naprawie podążać
*nie być winu ponad miarę oddanym, umysł w trzeźwości trzymać
*do przyzwoitości się wdrażać, słów złego w zwyczaju nie naśladować
*oręża pochopnie nie dobywać, w stanie gotowości utrzymywać

Trzy rycerza przymioty święte:

*czystość w miłości i prawdzie
*cześć rycerska moc uczynku rodząca
*sprawność oręża, ku obronie słabych i przestrodze niesprawiedliwych